About

Weblog van Lutek Dabrowski. Medio 2007 in gebruik genomen, toen als voornaamste reden verslag te doen van de reis door Ghana met Arnon Grunberg en Timme Sjoerd Hos. Na thuiskomst besloten door te gaan met stukjes schrijven. Reacties zijn welkom.

Tag cloud

Archieven

01 Aug - 31 Aug 2010
01 Jul - 31 Jul 2010
01 Jun - 30 Jun 2010
01 Mei - 31 Mei 2010
01 Apr - 30 Apr 2010
01 Mrt - 31 Mrt 2010
01 Feb - 28 Feb 2010
01 Jan - 31 Jan 2010
01 Dec - 31 Dec 2009
01 Nov - 30 Nov 2009
01 Okt - 31 Okt 2009
01 Sep - 30 Sep 2009
01 Aug - 31 Aug 2009
01 Jul - 31 Jul 2009
01 Jun - 30 Jun 2009
01 Mei - 31 Mei 2009
01 Apr - 30 Apr 2009
01 Mrt - 31 Mrt 2009
01 Feb - 28 Feb 2009
01 Jan - 31 Jan 2009
01 Dec - 31 Dec 2008
01 Nov - 30 Nov 2008
01 Okt - 31 Okt 2008
01 Sep - 30 Sep 2008
01 Aug - 31 Aug 2008
01 Jul - 31 Jul 2008
01 Jun - 30 Jun 2008
01 Mei - 31 Mei 2008
01 Apr - 30 Apr 2008
01 Mrt - 31 Mrt 2008
01 Feb - 29 Feb 2008
01 Jan - 31 Jan 2008
01 Dec - 31 Dec 2007
01 Nov - 30 Nov 2007
01 Okt - 31 Okt 2007
01 Sep - 30 Sep 2007
01 Aug - 31 Aug 2007
01 Jul - 31 Jul 2007
01 Jun - 30 Jun 2007
01 Mei - 31 Mei 2007
01 Apr - 30 Apr 2007

Links

laura's leven
Ernest vd Kwast
arnongrunberg.com
Arno Bos
roswitha
www.lutek.nl

Zoek!

Laatste Reacties

kiwi (Paarden en Kraaie…): hi guys i am new here and need …
fw (Roland Topor): asdfgf [url=ipagehostingreview.…
Keukenrenovatie (Nikkelen Nelis): Interessant stukje hoor.
Arno (De Aap met de Bil…): Ja, zo gaat dat in de dierenwer…
tonnie (Tiny Music / Gard…): Dag Lutek, Patricia en Maurice!…
Maurice Dielemans… (Tiny Music / Gard…): Ken Tonnie van Twitter, maar we…
Lutek (Tiny Music / Gard…): Hoi Patricia, Joh, het is nog v…
Patricia de Jong (Tiny Music / Gard…): Hoi , hier de dame van 3v12(fot…
Lutek (Tiny Music / Gard…): Thanks. de Garden of Eva leek …
bas (Blauwe Teen): Luut, op naar de platenkast voo…

Stuff

Powered by Pivot - 1.40.5: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Bambi

Zondag 01 Augustus 2010 at 12:59 am Anne viert. Anne is vier. Al vier jaar op rij is ze jarig geweest. Hoera.
Ze laat de cadeau's zien: iets waar je mee kunt gooien, iets waar je mee kunt zwaaien, iets waar je van af kunt vallen. Tal van mooie cadeau's. Ook een paar voorleesboekjes. Oom Lutek moet voorlezen. Anne bekijkt ondertussen de plaatjes.

De dieren van het grote bos staan te kijken bij een nieuw hertje dat geboren is. Stampertje lacht als het nieuwe hertje omvalt wanneer hij probeert te staan. (Bambi is geen meisjeshert, dat vergeet ik altijd.) De volgende dag gaan ze spelen in het bos, heel leuk allemaal. Herfst en winter, ijs, nog zo het een en ander. Bambi ontdekt de wereld. Je moet wat als hert.
Mama Hert loopt met Bambi door het bos. Opeens schrikken ze, er komen mensen aan. Mama zegt dat ze hard weg moeten lopen. Bambi rent weg, raakt de mensen kwijt maar ook haar mama. Later zijn de mensen weg. Ook mama is weg. Mama is dood.


Ik lees verder maar Anne is er niet helemaal meer bij. Ze bekijkt de plaatjes op zoek naar Mama Hert. Dat is Mama, roept ze een paar keer. Nee, dat is Papa. Of dat is Felice. Of dat is Bambi zelf, met gewij.
Hoe dichter we bij het eind van het boekje komen, hoe meer het tot Anne doordringt dat Mama Hert echt niet meer in het verhaaltje voorkomt. De dood is geen gele kaart.




Decalcomanie

Vrijdag 30 Juli 2010 at 2:01 pm Lutek heeft geen woorden.
Hij heeft een laptop met een toetsenbord met letters
Maar hij heeft geen woorden
Het lijkt maar zo
Je denkt dat je iets leest
Maar het staat er niet
Het is niet geschreven
Het is... het is niet zo




true story....
Bovenstaand schreef ik nadat ik verschrikkelijk nieuws vernam.
Geheel in lijn met wat ik probeer te zeggen/niet te zeggen, verhindert een storing(?) dat het geschrevene/niet geschrevene wordt geplaatst.
Waarschijnlijk zijn het zulke momenten waarop sommige mensen in een God gaan geloven. Ik verzeker u, er is geen God. Hij is ook niet even lunchen of zo. En bij het vernemen van sommig nieuws weet ik het alleen maar zekerder.




Blijdorp

Dinsdag 27 Juli 2010 at 11:01 pm Fenomeen Anne (ook bekend als nichtje Anne) blijft de voorpagina's halen. (Van dit blog althans.) Komende zaterdag is haar verjaardag, ze wordt 4. Hannie en ik hebben een persoonlijke uitnodiging ontvangen, mondeling, en tevens de verplichting cadeaus mee te nemen. Sterker nog, we hoeven het niet in ons hoofd te halen aan te komen zonder cadeaus.
We zijn nog aan het bijkomen van afgelopen weekend. Als volwassene kijk je dagelijks uit naar de momenten waarop je lekker niets kunt doen, als kind kijk je dagelijks uit naar de momenten waarop je lekker dingen kunt gaan doen.


Anne in de dierentuin: meestal keek ze op de juiste momenten op de juiste manier verwonderd en verbaasd. Ze was behoorlijk goed afgericht.
Als we het ene beest gezien hadden, verklapten we soms wat het volgende beest zou zijn. "We gaan nu naar de tijgers." Ze verblikte of verbloosde niet, ze vroeg alleen of ze in een hok zaten.
Als beesten in een hok zitten is het goed. Zonder problemen staat ze op nog geen meter van een tijger of een krokodil. Maar oh wee als een beest niet in een hok zit. Wanneer ze verderop op het looppad een eendje ontwaart moeten wij haar beschermen. En ze informeert ook alvast naar de kinderboerderij, voor morgen. "Zitten de kippen dan in een hok?"
Thuis stiefelt ze naar de wandelende takken. Het is haar niet aangeleerd de kleine 'aliens' eng te vinden dus vindt ze die niet eng. Maar goed, die zitten dan ook in een hok.


Op het balkon rook ik een sigaretje, als Anne er is wordt er binnen niet gerookt. Terecht ook natuurlijk. Het is opvoedkundig onverantwoord een kind te laten zien dat je aan een Lucky Strike staat te lurken. Al waren ze nog zo goedkoop en al was er in heel Peru geen Camel of Gauloises te vinden, het geeft nu eenmaal geen pas om Lucky Strikes te roken.
Opvoedkundig - maar dan voor ons in plaats van voor haar - was ook de wetenschap dat kapotte pannenkoeken niet zo lekker zijn als hele pannenkoeken. En dat een blauwe M&M anders smaakt dan een rode. Ontken het maar niet.
Benieuwd wat we zaterdag weer zullen leren. Ik neem pen en papier mee.




Onschuld

Dinsdag 27 Juli 2010 at 6:16 pm Een vriendin van Hannie kwam op bezoek, ze nam een groot boeket mee. "Ik hoop dat je van zonnebloemen houdt." Hannie en ik keken op. Hannie vanwege de grootte van het boeket. Ik vanwege het idee dat er mensen zouden zijn die niet van zonnebloemen houden.
Bijna een week later nu. De bloemen staan nog steeds, sommige bloemen iets beter dan andere. De zonnebloemen het best. Nog altijd vind ik het onvoorstelbaar dat er mensen zouden zijn die niet van zonnebloemen houden. Geen verandering met vorige week. Maar er is wel iets veranderd, want nu stel ik me de mogelijkheid voor dat die mensen er zijn. En dat had ik me tot vorige week nooit bedacht.






De Aap met de Billen

Zondag 25 Juli 2010 at 1:14 pm "Anne is in de waarom-fase, bereid je maar vast voor." Anne kan dan misschien in de waarom-fase zijn, we pareerden de waarom-vragen door haar de ogen uit te laten kijken, door haar steeds zich te laten verbazen en geen tijd te gunnen zich iets af te vragen. Welke setting leent zich hier het best voor? Optie 1 - de dierentuin. Optie 2 - er is geen optie 2. Het moest en zou de dierentuin worden, vooral ook omdat Anne zelf al had aangegeven daarheen te willen. Je hebt dan geen keus als populairste oom en tante.
"Diergaarde, dat is een oud woord voor dierentuin. Dat is omdat de dierentuin ook al heel oud is." Eigenlijk is het heel simpel, je ouwehoert gewoon aan één stuk door de hele dag. Je geeft haar geen kans om te vragen waarom iets is zoals het is. En het is nog reuze educatief ook. Dat merk je wel als ze je de volgende dag opeens letterlijk citeert - vooral de dingen die je tussen neus en lippen door had gezegd. Het blijft oppassen.


De apen waren het leukst, en de olifanten ook. En de tijgers. En ook de neushoorns waren het leukst. Maar de apen waren wel het leukst leukst.
"Welke apen vond je het leukst?" Een overbodige vraag, we wisten het antwoord al. "De aap met de billen. Die ene aap ging op de billen van die andere zitten." De waarom-vraag bleef gelukkig uit.




Familiedag

Vrijdag 23 Juli 2010 at 11:54 pm Er zijn bedrijven waar een strikte hiërarchie geldt, dat maakt het werk soms lastig. Er zijn ook bedrijven waar het verboden is om enige hiërarchie te hebben, dat maakt het werk onmogelijk. Het is zaak om de sfeer die je op een kantoor wilt creeën niet bij naam te noemen. Ik heb ooit eens gewerkt bij de firma S. te C. aan den IJssel. Hier werd me verteld dat "je collega's belangrijker zijn dan je familie, sterker nog, je collega's zijn je familie." In zo'n opgelegde sfeer kan niets spontaans ontstaan, hooguit vervreemding. Wat ook gebeurde.
Toen is gelukkig nu niet meer.


Het werd tijd om de familiebanden weer eens wat aan te halen. Het hele kantoor, met aanhang en kinderen, ging een dagje naar het strand. Prijswinnend paviljoen 'Bries' verwelkomde ons. Het weer werkte vooralsnog niet in ons voordeel. Nog voordat we het paviljoen binnenstapten bedacht ik er al een paar betere benamingen voor... 'Vlaag' of 'Tornado' of 'Orkaan'. We hadden terecht de zwembroek thuisgelaten.


Delegeerder Martin delegeerde in het rond. Plotseling stonden er schalen met dieren op tafel. De schalen waren voorzien van een rijk assortiment hapjes, schaaldieren uiteraard. Het smaakte uitstekend maar al snel wisten we niet meer waar we het allemaal moesten laten. De kinderen werden voorzien van speelgoed. Sommig speelgoed bestond uit een rijk assortiment onderdelen. Het speelde uitstekend maar al snel wisten de kinderen niet meer waar ze het allemaal gelaten hadden.
Ik dacht een fijne kokkel te verorberen maar knaagde hardgrondig op een stukje action hero, terwijl kleine Kees verwoede pogingen deed een paar mossels een passende plek te geven op een soort vleesgeworden Captain America. Kortom, het was één grote familie.
Inmiddels was het zo hard gaan waaien dat de regen naar boven werd geblazen voordat het op de grond kon vallen. Het bleef zodoende goed droog. Sommige lieden toonden belangstelling in zand en zelfs zee. Er was gelukkig voldoende schoon goed meegenomen. Martin delegeerde een tenniswedstrijd tussen neefjes 1 en 2. Niemand kan ze uit elkaar halen (ook zij zelf niet), zeker niet als ze ook nog eens dezelfde kleren aanhebben. De schelp van een verorberde oester diende als tennisballetje, daar het echte tennisballetje (mocht die ooit nog worden teruggevonden) toch maar zou wegwaaien.


Er werd een verrassend fijne rosé tevoorschijn getoverd. Die smaakte naar meer, vond iedereen, hoewel de witte het ook erg goed deed. Sterker nog, je kon bijna niet zeggen welke de lekkerste was. Er volgde een vergelijkend warenonderzoek, waarbij helaas - later op de middag - de jury verzuimde tot een heldere conclusie te komen. 'De hapjes' waren nog maar een binnenkomer geweest; enige tijd later kwamen ook nog 'de happen' op tafel. Nu werd het menens. Salades en vlezen werden aangesleept, en ijsjes toe. Catootje en Lotte deden een wedstrijd slagroomhappen. Met belangstelling sloeg ik hen gade, onwillekeurig aan een oester lurkend. De oester bleek allang leeg te zijn, op een enorme parel na. Bij nader inzien was dit het zoekgeraake tennisballetje. Lotte won het duel met vlag en wimpel en shirt en broek. Wat er precies in het ijsje zat weet ik niet maar kort nadien begon ze te telefoneren met behulp van een plastic koe. Ze wilde niet zeggen wie ze aan de lijn had.


Broeken werden afgeklopt, shirts werden uitgewrongen, speelgoed werd bij elkaar geharkt. De middag liep op zijn laatste benen, net als de meeste aanwezigen. Het was een fijne familiedag geweest. Weliswaar zonder samenzang maar veel had dat niet gescheeld. Op een briesje van halve orkaankracht lieten we onszelf naar de auto blazen, uitgezwaaid door het personeel van het prijswinnend paviljoen.




De Natuur is Mooi

Woensdag 21 Juli 2010 at 10:12 pm Mijn baas is al lang mijn baas niet meer. Maar hij is dat altijd geweest, totdat hij het niet meer was. Hoe moet je zo iemand anders noemen dan baas? Okay, hij zegt niet meer tegen me dat ik dit of dat moet doen, maar dat is geen verschil met 4 of 8 jaar geleden. Toen zei hij dat ook niet. Samengevat: Al is hij niet meer mijn baas, voor mij blijft hij het, omdat hij dat toch al niet was.
Mijn baas keek vanaf het balkon uit over de binnenplaats, mompelde iets over de schreeuwende kinderen bij het KDV een paar deuren verder, beoordeelde de jaarlijkse invloed van de paardekastanjemineermot op de boom in de tuin, en voorspelde en passant het weer voor de komende dagen. Er vloog een merel voorbij.
"Er zit bij mij achter ook een merel, die zingt de hele avond. Dat wordt nog beantwoord ook, van 2 verschillende kanten. En hij is helemaal niet bang. Als ik 's avonds achter zit dan loopt hij zo over mijn schoenen heen. En er zitten eenden. En meerkoetjes. Die maken een kabaal soms, als ze hun territorium aan het verdedigen zijn."
Meerkoetjes maken altijd kabaal en voelen zich altijd tekort gedaan, zelfs als ze de hele plas tot hun beschikking hebben. Ernest van der Kwast noemde ze in zijn blog vorig jaar de hooligans onder de watervogels. Ze vallen iedereen lastig, zonder reden.
"Kikkers hebben we ook, die hoor je de hele nacht door. Een prachtig geluid. Er is ook zo'n stukje zand net naar het water toe. Dan komen daar de mussen op af - heb je dat wel eens gezien? - die gaan zich dan wassen in het zand, zo'n leuk gezicht. Ja, de natuur is mooi."
Ik bekeek mijn broek en mijn shirt. De vlekken waren er nog aardig uitgekomen. Vanmorgen vloog een meeuw over me heen en liet het regenen. Gelukkig was ik een minuut later op kantoor en kon ik mij verschonen.
"Ja", beaamde ik, "de natuur is mooi." Al staan de mensen soms net even in de weg.