De Rennende Tak

Het is bekend dat wandelende takken vooral stilzitten. Minder bekend is dat ze een enkele keer rennen. Voorwaarde om dat te doen is dat ze erg moeten schrikken. Je zou kunnen stellen dat wanneer je een rennende tak ziet er iets aan de hand, uit de haak of verre van pluis is.
Dat rennen duurt nooit lang. Een moment. Dan is het moment voorbij.
Laat ik benadrukken dat het rennen tijdens de schrik geschiedt. Als je zegt dat een tak rent omdat het daarnet moest schrikken zit je al fout. Een wandelende tak heeft het geheugen van een boomtak: nada. (Er zijn dus meerdere overeenkomsten tussen een tak en een tak.) Het rennen duurt een moment, dan is het rennen voorbij.
"Oei, ik schrik. Rennen! Hela, waarom ren ik, zou ik geschrokken zijn? Geen idee. Waarom veronderstel ik trouwens dat ik geschrokken ben als ik daarnet rende? Ik zie het verband niet. Waar heb ik het eigenlijk over? Rende ik? Kan me niet herinneren. Wat is rennen eigenlijk? Wat kon ik me ook al weer niet herinneren? Hela, een blad. Eten."
Zo ongeveer, stel ik mij voor, verloopt de gedachtenwereld van een wandelende tak, en dat is cognitief nog behoorlijk naar boven afgerond.

Het rennen is in sommige gevallen meer vallen dan rennen: Laat de tak waar je aan hangt los en zie waar je uitkomt, de zwaartekracht doet de rest. Voor beestjes die allerminst graag op de bodem verblijven is dit voorwaar een hele stap. Er moet echt nood aan de tak zijn.
Dit gebeurt een enkele keer als ik er een op mijn hand wil laten lopen. Ik hou mijn hand in de buurt: Soms duikt een beestje dan weg, soms wordt het nieuwsgierig, leg ik wat water op mijn hand begint het te drinken, soms loopt het naar boven ('boven' is veilig), en een enkele keer laat het zich vallen.
Heb ik een beestje op mijn hand en zet ik het even later terug, dan zal het 1 seconde later als ik het opnieuw op mijn hand wil laten lopen niet meer weten dat mijn hand geen gevaar vormt. Een wandelende tak is, anders dan de meeste andere huisdieren, niet te vormen, niet te dresseren, en niets te leren.
Als ik zie dat ze dorst hebben en ik pak er eentje beet en zet die midden in een schotel water heeft het beest niet door dat het in water staat. Met lichte dwang, of druppelsgewijs, kan ik dit duidelijk maken - ahhh, water! drinken! dat is net wat ik zocht - maar zodra het kopje het water niet meer raakt is het beest vergeten dat het in water staat.

lutek Zaterdag 16 Juli 2011 at 11:38 am | | default
Gebruikte Tags:

Geen reacties

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.