Op Schilderijenjacht

Paling & Co gingen eens op schilderijenjacht - zie album nummer 13 (ik heb die albums hier nog allemaal liggen, ergens, in een kast) - maar zelf was ik nog nooit op schilderijenjacht geweest. Ik hoopte op een aangenaam verpozen tussen de schilder en zijn schilderijen in het huis van de schilder zelf, een verblijf dat zeker niet te vergelijken zou zijn met de taferelen die zich voordeden in het betreffende album van Paling & Co, noch met taferelen in enig ander album van dit duo.
Ik had weleens eerder een schilderij gezien, in het echt nog wel, en van dichtbij ook, maar heb me tot nu toe altijd kunnen bedwingen het aan te schaffen. Maar behalve dat ik inmiddels geloof dat er behalve kunst weinig anders op deez' aard' is om je druk om te maken, denk ik nu ook dat een schilderij geheel niet zou misstaan hier aan de wand in het huis waarin ik woon.
Dat laatste bedacht ik eigenlijk pas nadat ik enkele werken van Raymond Boekelder had gezien, een goed jaar geleden. Het was bepaald niet zo dat ik vond dat de muren hier kaal waren maar andersom: wat er ook aan of langs de muur hing of stond, het zou plaats moeten maken voor een schilderij van deze schilder.

Hij leeft nog, hij werkt nog, hij woont in Culemborg, en ik vind het onbegrijpelijk dat hij niet nationaal of zelfs, laten we niet te moeilijk doen, internationaal bekend is.
Ach, kom nu toch, wat heb ik dan opeens verstand van schilderijen en schilderkunst, niets toch zeker? Misschien niet. Maar ik heb ogen, en die gebruik ik.
Maar goed, een beetje bekende schilder is dood tegenwoordig dus ik hoop voor hem dat hij nog even niet al te bekend wordt.

Na een goed jaar dralen, hakte ik vandaag de knoop door.
Ga zitten, zei hij uitnodigend. Dat had hij daarnet ook al gezegd, toen in de huiskamer voor koffie en koek, nu in zijn atelier voor een schilderijententoonstelling. Hij hing ze na elkaar aan de wand en we spraken over de diverse elementen die een schilderij een schilderij maken, die het tot leven brengen, die het doen ademen, die het spanning geven. Ik zag een ris emoties op doek voorbijkomen die geen van alle de vrolijkste waren, waardoor ik mij alleen maar meer in mijn element voelde.
Na een uurtje had ik besloten welke ik wilde. Die! Als een schilderij geen titel heeft, moet je het aanwijzen. De verkoop werd bezegeld met een handdruk.
Ik ben nu de trotse bezitter van een prachtig schilderij van Raymond Boekelder. Het hangt - om logistieke redenen - hier nog niet aan de wand maar over enige tijd zal ik, geheel tegen mijn gewoonte in, graag mensen uitnodigen. Komt dat zien. Wees welkom.

lutek Zondag 08 December 2013 at 9:34 pm | | default
Gebruikte Tags: ,

vier reacties

Paul van Druten
Gefeliciteerd, ik zal je voorbeeld eens volgen!
Tenzij ik er een nieuwe auto van kan betalen, dan zal ik me bedenken...
Paul van Druten, (URL) - 08-12-’13 22:00
Lutek
Dank je wel, Paul! Ik ben er zeer verguld mee.
Een hele c.q. geheel nieuwe auto?... Het kan, ja, goed... maar het hangt wel een beetje van je wensen af.
Ach nee, vergeet die auto bij nader inzien toch gewoon.
Lutek, - 08-12-’13 22:27
Theo
Gers! En gefeliciteerd! Ik nodig mij bij dezen tegen mijn gewoonte in, vrijwel onbeschaamd uit.
Theo, - 08-12-’13 22:42
Lutek
:D prachtig!
Ik zal er een 'officieel' dagje van maken, of weekend.
Over een maand of wat, wanneer ik zelf nog 2 of 3 mozaïekwerken afheb. En als dit schilderij hangt, en de litho van Armando.
Lutek, - 08-12-’13 22:53
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen, moet je deze simpele vraag beantwoorden.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.