2010-07-27T23:13:32+02:00 lutek http://www.blog.lutek.nl/index.php blog@lutek.nl tag:lutek,2010:luteksblog Pivot Copyright (c) 2010, Authors of ... Lutek's blog 2010-07-27T20:39:00+02:00 2010-07-27T23:01:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.461

Fenomeen Anne (ook bekend als nichtje Anne) blijft de voorpagina's halen. (Van dit blog althans.) Komende zaterdag is haar verjaardag, ze wordt 4. Hannie en ik hebben een persoonlijke uitnodiging ontvangen, mondeling, en tevens de verplichting cadeaus mee te nemen. Sterker nog, we hoeven het niet in ons hoofd te halen aan te komen zonder cadeaus. We zijn nog aan het bijkomen van afgelopen weekend. Als volwassene kijk je dagelijks uit naar de momenten waarop je lekker niets kunt doen, als kind kijk je dagelijks uit naar de momenten waarop je lekker dingen kunt gaan doen. Anne in de dierentuin: meestal keek ze op de juiste momenten op de juiste manier verwonderd en verbaasd. Ze was behoorlijk goed afgericht. Als we het ene beest gezien hadden, verklapten we soms wat het volgende beest zou zijn. "We gaan nu naar de tijgers." Ze verblikte of verbloosde niet, ze vroeg alleen of ze in een hok zaten. Als beesten in een hok zitten is het goed. Zonder problemen staat ze op nog geen meter van een tijger of een krokodil. Maar oh wee als een beest niet in een hok zit. Wanneer ze verderop op het looppad een eendje ontwaart moeten wij haar beschermen. En ze informeert ook alvast naar de kinderboerderij, voor morgen. "Zitten de kippen dan in een hok?" Thuis stiefelt ze naar de wandelende takken. Het is haar niet aangeleerd de kleine 'aliens' eng te vinden dus vindt ze die niet eng. Maar goed, die zitten dan ook in een hok. Op het balkon rook ik een sigaretje, als Anne er is wordt er binnen niet gerookt. Terecht ook natuurlijk. Het is opvoedkundig onverantwoord een kind te laten zien dat je aan een Lucky Strike staat te lurken. Al waren ze nog zo goedkoop en al was er in heel Peru geen Camel of Gauloises te vinden, het geeft nu eenmaal geen pas om Lucky Strikes te roken. Opvoedkundig - maar dan voor ons in plaats van voor haar - was ook de wetenschap dat kapotte pannenkoeken niet zo lekker zijn als hele pannenkoeken. En dat een blauwe M&M anders smaakt dan een rode. Ontken het maar niet. Benieuwd wat we zaterdag weer zullen leren. Ik neem pen en papier mee.

lutek 2010-07-27T18:16:00+02:00 2010-07-27T18:16:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.460

Een vriendin van Hannie kwam op bezoek, ze nam een groot boeket mee. "Ik hoop dat je van zonnebloemen houdt." Hannie en ik keken op. Hannie vanwege de grootte van het boeket. Ik vanwege het idee dat er mensen zouden zijn die niet van zonnebloemen houden. Bijna een week later nu. De bloemen staan nog steeds, sommige bloemen iets beter dan andere. De zonnebloemen het best. Nog altijd vind ik het onvoorstelbaar dat er mensen zouden zijn die niet van zonnebloemen houden. Geen verandering met vorige week. Maar er is wel iets veranderd, want nu stel ik me de mogelijkheid voor dat die mensen er zijn. En dat had ik me tot vorige week nooit bedacht.

lutek 2010-07-25T13:14:00+02:00 2010-07-25T13:14:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.459

"Anne is in de waarom-fase, bereid je maar vast voor." Anne kan dan misschien in de waarom-fase zijn, we pareerden de waarom-vragen door haar de ogen uit te laten kijken, door haar steeds zich te laten verbazen en geen tijd te gunnen zich iets af te vragen. Welke setting leent zich hier het best voor? Optie 1 - de dierentuin. Optie 2 - er is geen optie 2. Het moest en zou de dierentuin worden, vooral ook omdat Anne zelf al had aangegeven daarheen te willen. Je hebt dan geen keus als populairste oom en tante. "Diergaarde, dat is een oud woord voor dierentuin. Dat is omdat de dierentuin ook al heel oud is." Eigenlijk is het heel simpel, je ouwehoert gewoon aan één stuk door de hele dag. Je geeft haar geen kans om te vragen waarom iets is zoals het is. En het is nog reuze educatief ook. Dat merk je wel als ze je de volgende dag opeens letterlijk citeert - vooral de dingen die je tussen neus en lippen door had gezegd. Het blijft oppassen. De apen waren het leukst, en de olifanten ook. En de tijgers. En ook de neushoorns waren het leukst. Maar de apen waren wel het leukst leukst. "Welke apen vond je het leukst?" Een overbodige vraag, we wisten het antwoord al. "De aap met de billen. Die ene aap ging op de billen van die andere zitten." De waarom-vraag bleef gelukkig uit.

lutek 2010-07-24T15:41:00+02:00 2010-07-23T23:54:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.458

Er zijn bedrijven waar een strikte hiërarchie geldt, dat maakt het werk soms lastig. Er zijn ook bedrijven waar het verboden is om enige hiërarchie te hebben, dat maakt het werk onmogelijk. Het is zaak om de sfeer die je op een kantoor wilt creeën niet bij naam te noemen. Ik heb ooit eens gewerkt bij de firma S. te C. aan den IJssel. Hier werd me verteld dat "je collega's belangrijker zijn dan je familie, sterker nog, je collega's zijn je familie." In zo'n opgelegde sfeer kan niets spontaans ontstaan, hooguit vervreemding. Wat ook gebeurde. Toen is gelukkig nu niet meer. Het werd tijd om de familiebanden weer eens wat aan te halen. Het hele kantoor, met aanhang en kinderen, ging een dagje naar het strand. Prijswinnend paviljoen 'Bries' verwelkomde ons. Het weer werkte vooralsnog niet in ons voordeel. Nog voordat we het paviljoen binnenstapten bedacht ik er al een paar betere benamingen voor... 'Vlaag' of 'Tornado' of 'Orkaan'. We hadden terecht de zwembroek thuisgelaten. Delegeerder Martin delegeerde in het rond. Plotseling stonden er schalen met dieren op tafel. De schalen waren voorzien van een rijk assortiment hapjes, schaaldieren uiteraard. Het smaakte uitstekend maar al snel wisten we niet meer waar we het allemaal moesten laten. De kinderen werden voorzien van speelgoed. Sommig speelgoed bestond uit een rijk assortiment onderdelen. Het speelde uitstekend maar al snel wisten de kinderen niet meer waar ze het allemaal gelaten hadden. Ik dacht een fijne kokkel te verorberen maar knaagde hardgrondig op een stukje action hero, terwijl kleine Kees verwoede pogingen deed een paar mossels een passende plek te geven op een soort vleesgeworden Captain America. Kortom, het was één grote familie. Inmiddels was het zo hard gaan waaien dat de regen naar boven werd geblazen voordat het op de grond kon vallen. Het bleef zodoende goed droog. Sommige lieden toonden belangstelling in zand en zelfs zee. Er was gelukkig voldoende schoon goed meegenomen. Martin delegeerde een tenniswedstrijd tussen neefjes 1 en 2. Niemand kan ze uit elkaar halen (ook zij zelf niet), zeker niet als ze ook nog eens dezelfde kleren aanhebben. De schelp van een verorberde oester diende als tennisballetje, daar het echte tennisballetje (mocht die ooit nog worden teruggevonden) toch maar zou wegwaaien. Er werd een verrassend fijne rosé tevoorschijn getoverd. Die smaakte naar meer, vond iedereen, hoewel de witte het ook erg goed deed. Sterker nog, je kon bijna niet zeggen welke de lekkerste was. Er volgde een vergelijkend warenonderzoek, waarbij helaas - later op de middag - de jury verzuimde tot een heldere conclusie te komen. 'De hapjes' waren nog maar een binnenkomer geweest; enige tijd later kwamen ook nog 'de happen' op tafel. Nu werd het menens. Salades en vlezen werden aangesleept, en ijsjes toe. Catootje en Lotte deden een wedstrijd slagroomhappen. Met belangstelling sloeg ik hen gade, onwillekeurig aan een oester lurkend. De oester bleek allang leeg te zijn, op een enorme parel na. Bij nader inzien was dit het zoekgeraake tennisballetje. Lotte won het duel met vlag en wimpel en shirt en broek. Wat er precies in het ijsje zat weet ik niet maar kort nadien begon ze te telefoneren met behulp van een plastic koe. Ze wilde niet zeggen wie ze aan de lijn had. Broeken werden afgeklopt, shirts werden uitgewrongen, speelgoed werd bij elkaar geharkt. De middag liep op zijn laatste benen, net als de meeste aanwezigen. Het was een fijne familiedag geweest. Weliswaar zonder samenzang maar veel had dat niet gescheeld. Op een briesje van halve orkaankracht lieten we onszelf naar de auto blazen, uitgezwaaid door het personeel van het prijswinnend paviljoen.

lutek 2010-07-22T08:33:00+02:00 2010-07-21T22:12:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.457

Mijn baas is al lang mijn baas niet meer. Maar hij is dat altijd geweest, totdat hij het niet meer was. Hoe moet je zo iemand anders noemen dan baas? Okay, hij zegt niet meer tegen me dat ik dit of dat moet doen, maar dat is geen verschil met 4 of 8 jaar geleden. Toen zei hij dat ook niet. Samengevat: Al is hij niet meer mijn baas, voor mij blijft hij het, omdat hij dat toch al niet was. Mijn baas keek vanaf het balkon uit over de binnenplaats, mompelde iets over de schreeuwende kinderen bij het KDV een paar deuren verder, beoordeelde de jaarlijkse invloed van de paardekastanjemineermot op de boom in de tuin, en voorspelde en passant het weer voor de komende dagen. Er vloog een merel voorbij. "Er zit bij mij achter ook een merel, die zingt de hele avond. Dat wordt nog beantwoord ook, van 2 verschillende kanten. En hij is helemaal niet bang. Als ik 's avonds achter zit dan loopt hij zo over mijn schoenen heen. En er zitten eenden. En meerkoetjes. Die maken een kabaal soms, als ze hun territorium aan het verdedigen zijn." Meerkoetjes maken altijd kabaal en voelen zich altijd tekort gedaan, zelfs als ze de hele plas tot hun beschikking hebben. Ernest van der Kwast noemde ze in zijn blog vorig jaar de hooligans onder de watervogels. Ze vallen iedereen lastig, zonder reden. "Kikkers hebben we ook, die hoor je de hele nacht door. Een prachtig geluid. Er is ook zo'n stukje zand net naar het water toe. Dan komen daar de mussen op af - heb je dat wel eens gezien? - die gaan zich dan wassen in het zand, zo'n leuk gezicht. Ja, de natuur is mooi." Ik bekeek mijn broek en mijn shirt. De vlekken waren er nog aardig uitgekomen. Vanmorgen vloog een meeuw over me heen en liet het regenen. Gelukkig was ik een minuut later op kantoor en kon ik mij verschonen. "Ja", beaamde ik, "de natuur is mooi." Al staan de mensen soms net even in de weg.

lutek 2010-07-19T08:21:00+02:00 2010-07-19T01:27:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.456

Sedert enkele jaren is er kans om kleine bands kleinschalig te zien optreden. Wie daar ooit mee is begonnen weet ik niet, opeens was het er. Voor geen geld zie je in een band of solo-act in een huiskamer, schuur of winkel na sluitingstijd. Of in een tuin, als het weer het toelaat. TinyMusic is één zo'n organisator van mannen met gitaren in tuinen of huiskamers (m/v). Via inmiddels beproefde tipgeefster J. kwam mij ter ore dat op loopafstand een dergelijke avond was georganiseerd. Bij wijze van spreken in mijn achtertuin, maar omdat ik die niet heb, was het bij wijze van nader inzien in iemand anders achtertuin: die van Eva. Bekende en onbekende gasten werden hartelijk verwelkomd door Eva-met-de-achtertuin: vrienden, vrienden van vrienden, en zelfs enkele vrienden van vrienden van vrienden. Het leverde een bont gezelschap op van muziekliefhebbers en achtertuin-van-Eva-liefhebbers. Eigenlijk vielen alle aanwezigen in beide categoriën. Veel te vroeg (want precies op tijd) stapte ik naar binnen. Of naar buiten, een tuin is ten slotte buiten. De gastvrouwe zat nog na te tafelen en enkele gasten zaten uit te buiken. "Welkom, welkom, er is nog genoeg, tast toe." Er was vlees ingekocht voor een man of 50, terwijl er maar 10 eters waren, waarvan 7 vegetariër! Meer gasten druppelden binnen, het werd almaar gezelliger. "Er is genoeg, hoor, en alles moet op." Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, de gasten wierpen zich massaal op de enorme emmers bier. Plop-plop, de dopjes vlogen in het rond. De flesjes lagen in tientallen liters water zodat ze goed koud bleven. Een soort grabbelton voor volwassenen. Langzaam maar zeker werden de etiketten van de flesjes afgeweekt. Niet dat het uitmaakte welk flesje je pakte, maar de eerste slok leverde telkens weer een verrassing op. (quizvraag: wie is het Belgische duo, en wie is de carnivoor?) De muziek pakte ons intussen behoorlijk en bekoorlijk bij de ballen (m/v). Gerhardt Heusinkveld zong met zijn stem en speelde gitaar op zijn gitaar. Beide zaken pasten wonderlijk goed bij elkaar. Inmiddels ving ik op dat de avond georganiseerd was door ene Maurice Dielemans. Toevalligerwijs worden er in Middelburg kleine, vergelijkbare concerten georganiseerd door ene Tonnie Dieleman. Voor zover ik weet is dat geen familie. Een toevallig praatje met een dame van de radio ('3voor12') die bij toeval (niet in functie) aanwezig was, bleek de link tussen de 2 Dielemansen. Een toeval dat zelf ook weer geheel op toeval berustte. De wereld van de 'TinyMusic' is nog kleiner dan ik al dacht. Het Belgische duo 'Boston Tea Party' zorgde ervoor dat de buren vooralsnog niet gingen slapen. Dat was maar goed ook, want anders hadden ze het optreden gemist, wat erg zonde geweest zou zijn. Nog was de muziekavond niet voorbij, Mark Ritsema schudde in zijn vermomming als 'Nightporter' enkele donkere juweeltjes uit zijn maatpak. Eén van Rotterdams beste muzikanten heeft nog altijd geen standbeeld maar wel een bijbaan als nachtportier. Soms horen dingen zoals ze zijn, soms zijn dingen zoals ze klinken. Niet alleen de muziek maar ook het gehele gezelschap was van hoogzomerse kwaliteit. Spontaan solliciteerde iemand met een groot huis naar de functie van gastvrouw, voor de volgende keer. Hier werd zonder aarzeling notitie van gemaakt. De zon zakte achter de einder, de aanwezigen zakten in gemakkelijke stoelen. Het werd snel rustiger wegens nadering van laatste tram. Ik liep naar huis. Vlak voor het tuinhekje zat een kikker. Die had net zo genoten als ik. Kwak-kwak zei de kikker. Ik was het volledig eens met hem (m/v). Voorzichtig zette ik hem verderop in het gras. Liefst was ik er naast gaan zitten om na te genieten van de muziekavond in de tuin van Eva-met-de-achtertuin, maar het was me net iets te drassig. Ik kijk uit naar de volgende editie van TinyMusic.

lutek 2010-07-18T13:30:00+02:00 2010-07-18T13:30:00+02:00 tag:lutek,2010:luteksblog.455

Je kunt last hebben van Blauwalg of Blauwe kaas, van Blauwzuur of Blauwbilgorgel, je kunt het zelfs aan de stok krijgen met Delfts Blauw of met Blauw-op-Straat. Maar nimmer nog had ik gehoord van Blauwe Teen. Na het lopen van de Colca Canyon Trek moest ik mijn schoenen weggooien. Ze waren kapot. Vooral de rechterschoen was niet meer aan te trekken, de onderkant lag er zowat af. Het was of je op flip-flops liep, met bijbehorend geluid. De afdaling van de 2e dag was van dusdanige stijlte, droogte en stenigte dat de schoenen niet konden overleven. Je houdt jezelf tegen bij iedere stap, elke seconde moet je zorgen dat je niet verder naar beneden glijdt dan verstandig is. Hier waren de schoenen niet geschikt voor. Voor de Inca Trail, enkele dagen later, viste ik mijn gewone schoenen uit de rugtas. Die zouden ook voldoen. Ik hoef op een berg niet zo nodig op bergschoenen te lopen. Het gaat er vooral om je evenwicht het werk te laten doen. Wil je niet vallen, goede grip hebben op de ondergrond, kun je wel dure schoenen kopen, maar als je je schoenen je gebrek aan evenwicht wilt laten compenseren maak je toch echt een denkfout. We zouden alle tijd hebben voor de 48 kilometer van de Inca Trail, maarliefst 4 dagen. Ieder jaar wordt er een Porters Marathon gelopen, de dragers strijden om de eer wie de snelste is. Zonder bagage wel te verstaan. De winnaar van vorig jaar deed er 3 uur en 46 minuten over. Een belachelijk snelle tijd. Als deze porter aan een normale marathon zou meedoen, zou hij ongetwijfeld een kwartier van het wereldrecord aflopen. 4 dagen vonden wij een mooie tijd. Onze schoenen dachten daar anders over. Onze sokken ook. Een ook onze voeten. De 3e dag regende het. Het was warm en koud tegelijk. Alles was nat, beregend en of bezweet. Schoenen waren behoorlijk waterdicht, maar of dat iets positiefs was kon ik niet beoordelen. 's Avonds hoefde ik slechts mijn schoenen en sokken af te pellen om in coma te geraken, wat een lucht! Het was donker, ik zag mijn voeten niet. 's Morgens waren we alweer onderweg voordat het licht werd. Na bezoek aan Machu Picchu lieten we ons per bus naar de trein rijden, van de trein weer naar een bus. Het was bijna nacht toen we terug in Cusco waren. Eindelijk mochten we alles uittrekken. Er was een douche ook! De schoenen en sokken wilden niet uit, ze waren vergroeid met mijn voeten. Er zat niets anders op dan mijn voeten ook maar uit te trekken. Helaas maakten mijn onderbenen daar bezwaar tegen. Ik mocht geen afstand doen van mijn voeten. Chirurgisch werden schoenen en sokken verwijderd, de stank was enorm en mijn voeten waren eng wit geworden. Hannie schrok zich een ongeluk. Je teen! Mijn teen had alle kleuren van de regenboog, met donkerrode en donkerblauwe boventonen. "Ik geloof niet dat het bloed is", zei ik ietwat onzeker, want ik had geen enkel gevoel meer in mijn voet. Ik speelde met mijn tenen alsof het een piano was maar er kwam geen geluid uit. Ik hield het erop dat het een verkleuring was onder invloed van de sok. Het zou zo af te wassen zijn. Nu 3 weken later is de verkleuring bijna weg. Bijna ben ik genezen van Blauwe Teen. In Cusco heb ik de volgende dag nieuwe schoenen moeten kopen.

lutek