22 juni 2007 - Accra - Parlement

Ik word gewekt door vogelgeluiden. Ik snel in mijn onderbroek het balkon op, loop tegen een muur van warme lucht aan, en wordt gestoken door een drietal muggen.
Even overnieuw... Ik word wakker van de airco. Voor dat ik opsta schuif ik de lade toe van het nachtkastje. Langzaam schuift de lade weer open. Ik ga rechtop zitten en doe hem weer dicht. Langzaam schuift hij weer open. Ik zie dat er een bijbel in ligt. Pas als je de bijbel eruit pakt, stopt het geschuif.... misschien. Daar ligt vast een ingenieus systeem aan ten grondslag, iets met gewicht en balans. Of misschien moet ik het zien als een teken, wat ik niet doe. Ik spring onder de douche, kleed me aan en pak mijn fototoestel om wat vogels te schieten. Dat mislukt omdat de lens blijft beslaan. Na 10 minuten kan ik een foto maken, maar de vogels zijn inmiddels gevlogen. Een libelle poseert op de muur.

Gisteren werd ons op het hart gedrukt om vooral niet later dan 08.30 klaar te staan, want na 10 uur is er geen toegang meer op de publieke tribune van het parlement in zitting. We hebben ruim op tijd ontbeten, maar zien George nog niet. Ik kijk op mijn horloge. Iets voor half 9 zit hij bij ons aan voor een kop koffie en we praten wat. Hij zegt dat zijn broer Anthony onderweg is en zal bellen als hij er bijna is. We wachten wat nog en we eten nog wat. Ik kijk op mijn horloge.
Om 9 uur zijn we compleet en vertrekken we. Om 5 over 9 arriveren we bij het parlamentsgebouw.
We worden bij 5 verschillende bureau’s aangekondigd. Ik weet zeker dat we bij de verschillende bureau’s in elk geval 2 maal door dezelfde persoon te woord werden gestaan, misschien vaker. In de Orson Welles verfilming van The Trial komt een scene voor waarin Joseph K van bureau naar bureau wordt gestuurd. Het zou me niets verbazen als die scene hier zou zijn opgenomen. Na veel heen- en weergeloop zitten we om half 10 klaar.
Er is nog niemand in de zaal. Geen partij, geen voorzitter, geen pers, geen security, geen televisie. Niemand.
Ik moet nog acclimatiseren aan de tijdsrekening in Ghana. Ik doe mijn horloge af, dat acclimatiseert beter. We wachten wat.
Op vrijdag verschijnen bijna alle parlementsleden in traditionele kleding (jammer dat we niet mogen fotograferen, het is heel mooi). Als zo’n 25% van de zetels bevolkt is, galmt om klokslag 18 minuten over 10 het indrukwekkende Mr. Speaker!!, die met gebed de democratisch gekozen dag opent. We zijn er klaar voor.
De vergadering neemt een aanvang. Een spreker zegt iets onverstaanbaars. De Minister van Energie verantwoordt zich, onverstaanbaar. Iemand van de oppositie heeft een onverstaanbare vraag, die zeer tactvol maar onverstaanbaar wordt beantwoord door de minister. Er klinkt gelach. We hebben iets gemist. Volgende vraag. Het blijft onverstaanbaar, maar inmiddels snappen we dat men over de energiecrisis debatteerd, en wat de minister voor uitleg kan geven over het inmiddels bestede bedrag dat was gereserveerd voor een project in rural Ghana. De minister heeft hier zo snel geen verstaanbaar antwoord op. Hij draait om de zaken heen. Zo gaat het vragenvuur een uurtje door, totdat we begrijpen dat de oppositie weliswaar de minister beter verstaat dan wij, maar net zo min als wij uit zijn woorden wijs wordt. De minister gaat vandaag niet met de billen bloot.

Opmerkelijk is dat de minister zich moet verantwoorden voor een scala aan zaken waar we in Nederland andere mensen of instanties voor zouden hebben: de staatssecretaris, De Nederlandse Bank, commissies van toezicht, etc etc. Hier wordt voor alle mogelijke zaken de minister ter verantwoording geroepen. (Niet dat die zich daar iets van aantrekt, maar toch.)
Oorspronkelijk zouden we een ontmoeting hebben met de pers die zich buiten de zaal heeft verzameld. We tossen er om wie Arnon mag spelen. Zover komt het echter niet. Waarschijnlijk beter ook, maar anders hadden we onze vragen in ieder geval volkomen onverstaanbaar gesteld.


22 juni 2007 - Accra - Arts Fair

Alsof het een virus betreft, versta ik George ook steeds slechter. Hij heeft het over de file, terwijl ik rondkijk naar een villa. Hij vertelt ons over de oude kolonie bij Cape Coast, ik versta (en Timme trouwens ook) kipkorst. Onderweg wijst hij diverse gebouwen aan o.a. de Law Court of Ghana, en – je raadt het al – ik versta Lawn Court, en vraag hem zeer verbaasd of hier echt op gras getennist wordt.

We staan een half uur vast in 1 kilometer, wat mij nu duidelijk maakt waarom we vanmorgen op tijd moesten (of hadden moeten) vertrekken.

Op de Arts & Crafts Market strekken we de benen, en trekken we de portemonnee. Maar niet te snel!, zo leert George ons. Als ze een bedrag vragen moet je beginnen met een tegenbod van de helft. Ik ben een razendsnelle leerling en laat de plaatselijke kunstenaars boeten voor hun arbeid.
Huilend druipen ze af met mijn grijpstuiver, terwijl ik 2 tassen vol met Ghana’s beste te pakken heb.
George vertelt het een en ander over Ghana, over mensen uit Ghana, en over de markt waar we zijn. Hij en Anthony lijken iedereen te kennen. Timme laat zich afleiden door een Ghanese schone met, zoals dat heet, alles op de juiste plaats, of zoals hij dat zelf zegt:
-Look at her, she’s got very big…
-Boyfriend, vul ik aan, en trek hem verder mee de arts fair op.

We proeven een buitengewoon verse cocosnoot. Net gekapt. De cocosmelk is zoet tot zeer zoet, afhankelijk van de hardheid van de noot. Het vruchtvlees is niet te vergelijken met die coscosmat die ze je in Nederland verkopen, maar juist heel zacht. Bijna vloeibaar.
We beloven zeer binnenkort hier terug te keren. Tot ieders verbazing houden wij woord.


22 juni 2007 - Accra - Dr. Kwame Nkrumah Memorial

Het Dr. Kwame Nkrumah Memorial is mooi, indrukwekkend en waarschijnlijk vanaf de maan te zien. Nkrumah heeft veel gedaan voor de onafhankelijkheid 50 jaar geleden, is een voorloper geweest voor gelijksoortige ontwikkelingen in andere Afrikaanse landen, heeft alle wereldlijders van zijn tijd ontmoet, heeft tientallen boeken geschreven over recht en onrecht, en wordt heden ten dage (zeker dit jaar – precies 50 jaar later) nog altijd alom ge-eerd.
De entree voor het Memorial is voor een buitenlander 3x de prijs die een Ghanees betaalt. Discriminatie? Dat is misschien de eerste ingeving, maar als je er van uitgaat dat niet wij meer moeten betalen, maar dat de lokale bevolking korting krijgt, klinkt het al heel anders.
Op het terrein staat een standbeeld, het graf van Nkrumah is er te vinden, en dat van zijn vrouw. Verder een onthoofd exemplaar van een eerder standbeeld, dat herinnert aan één der vele coupes die het land gekend heeft.

Dan is er nog een tentoonstellingsruimte, waar een lieve dame (laten we haar voor het gemak Shirley noemen want zo heette ze) een tamelijk zinloze rondleiding gaf. Ze las precies voor wat er naast de foto's aan de muur stond geschreven. Maar ze deed dat zo charmant dat ze ons direkt warm deed lopen voor de goede zaak. De niet onbelangrijke zaak van 50 jaar onafhankelijkheid. Ghana was het eerste land in Afrika dat dat voor elkaar kreeg. Op wikipedia is in het kort de geschiedenis van Nkrumah en Ghana te lezen.
Eén zinnetje van wiki: In 2000 he was voted Africa's man of the millennium by listeners to the BBC World Service.
Zijn graf draagt overigens geen naam. Een dame gaf me daaromtrent uitleg: -All the park is for him, so obviously so is this grave.

Niet alleen Nkrumah is hier alom vertegenwoordigd, maar ook de Schepper. Achter op menige auto prijkt Zijn naam of wordt gewaarschuwd voor het niet volgen van zijn lokroep.
Jesus lives, God is not asleep, en Without Jesus life is nothing. En alle varieties daarop. We gaan er van uit dat Hij al die auto’s voor rampspoed behoedt, en als hij toch bezig is, hopelijk ook onze auto meteen in het proces meeneemt. Ondanks wegen vol chaos heb ik niet eenmaal het idee dat we gevaar lopen, dus kennelijk werkt het. Maar of Hij wel iets aan die files kan doen alsjeblieft!


22 juni 2007 - Accra - Arnon

Nkrumah is alomvertegenwoordigd, God is alom vertegenwoordigd, het wachten was op Arnon.
En daar was hij, ruim 24 uur nadat Timme en ik waren gearriveeerd. We hadden ons voorgenomen heel erg boos te zijn om zijn afwezigheid, maar van dat voornemen kwam niets terecht. Hartelijkheid was alom vertegenwoordigd.
Het relaas van zijn reis ging ons niet in de koude kleren zitten. We hadden geen koude kleren meer. Na een lange uitputtende reis van anderhalve dag, vol tegenslagen, werd hem op de koop toe verteld dat het hotel was volgeboekt. Praten helpt, dollars helpen beter, het vragen naar de manager helpt pas echt.
Ach, natuurlijk hadden ze nog een kamer, meneer wilde een kamer, ja dan was hij aan het juiste adres. Kamers, dat is onze specialiteit.

Nog voor de eerste hap van het buffet-diner, bestelde Arnon een Star-bier. Ik was in goed gezelschap.
Een grote fles Star-bier. Ik was in uitstekend gezelschap.
Dagen later vernam ik van Arnon dat hij het meer dan jammer had gevonden dat wij niet met George en Anthony mee waren gegaan naar het vliegveld om hem met 2 uur vertraging te verwelkomen. Echter, onze opdracht voor deze week was het bijhouden van een blog, waar vandaag juist deze 2 uur zich uitstekend voor leende. We hadden op dit moment nog nauwelijks iets aan de wereld medegedeeld.
We genoten met volle teugen van een mango die geen peer kon worden (noch andersom). George betoogde als in een parabel dat juist daar de kwaliteit van elk der soorten in schuilt. Arnon keek hem met bewondering aan en verklaarde later op zijn blog dat hij God gevonden had. God brengt in het dagelijkse leven de post rond in Amsterdam, maar als je met hem aan tafel zit, openbaart Hij zich pas echt.

Voor ik vertrok had Hannie me het advies gegeven toch in ieder geval de eerste avond samen, me in te houden en niet in diepe discussie te geraken. Maar helaas... na een half uur waren we er nog steeds niet uit of ik nu een Guinness had gekozen, of dat iets in mij maakte dat ik op dat moment, op die plaats, uit dit aanbod, een Guinness wilde bestellen. Als De Vrije Wil in het geding is, komen altijd de tongen los. Die tongen worden daar dan weer dorstig van, en zo draait de wereld door. We dansten bij maanlicht, de avond kon niet meer stuk. De rest van het verblijf al evenmin.
De dagsluiting was eerder op de avond al geweest, een gebed van George tijdens het diner, maar ik zet het liever onderaan.

Some people want but they don’t have
Some people have but they don’t want
We have and we want it
Amen!

arnons blog

top