23 juni 2007 - Accra - Mr. Hector

's Morgens wacht ik in de lobby van het hotel op de anderen. De Ghanese tijdrekening nog niet geheel machtig, heb ik tegelijk het gevoel te vroeg en te laat te zijn. Ik wist niet dat dat mogelijk was.
Ik heb opschrijfboekje en potlood in de aanslag en noteer wat me te binnen schiet. Dat is niet veel. Later vergeet je de gewone dagelijkse dingen die je nu om je heen ziet, dingen die een land juist speciaal maken. Dingen die je na een dag al niet meer opvallen en die je voor lief neemt.
Ik zit dus maar wat voor me uit te mijmeren als plotseling iemand voor me staat, en meteen ook naast me komt zitten. Het is Mr. Hector. Nu is mijn geheugen niet je dat, maar ik ben er vrij zeker van deze meneer nog nooit van mijn leven gezien te hebben. Het weerhoudt hem er echter niet van me te begroeten als een oud-klasgenoot.
Mr. Hector is een houtsnijwerker, een heel goede bovendien. Hij kan me van alles aanbieden, wat hij ook doet. Ik zeg hem geen interesse te hebben, maar die opmerking sorteert geen effect. Ik merk echter vrij snel dat telkens wanneer ik iets opschrijf, hij even zijn mond houdt. Ik begin opeens als een razende te schrijven. Het werkt. Kennelijk heeft hij ontzag voor een collega-artiest en waant hij zich bij de geboorte van een literair kunstwerk van formaat. De wereld zal nog opkijken!
Even later lopen de anderen min of meer toevallig opeens allemaal door de lobby. We begroeten elkaar en Arnon gaat over tot het afrekenen van ons verblijf hier. Het lijkt me een goed idee om nu een ommetje te maken.
Het hele hotel hangt vol schilderijen die ik thuis graag nog eens terug wil zien. Ik fotografeer het hele arsenaal, tot een ober me subtiel mededeelt dat de schilders daar mogelijk niet blij mee zouden zijn. Ik vraag verschoning, lach vriendelijk, maak nog een buiging, bedankt hem en maak rechtsomkeer. En loop tegen Mr. Hector op die me als een schaduw gevolgd had. Aangezien ik zo geïnterresseerd blijk in schilderijen, heeft hij goed nieuws voor me, want hij heeft zich ook ontpopt tot kunstschilder, een heel goede bovendien. Ook heeft hij nog handgemaakte juwelen die ik beslist niet kan laten schieten. Tot zijn verbazing blijk ik dat wel te kunnen.


23 juni 2007 - Accra - Stad

Vandaag is een reisdag. Al verplaatsen we ons maar 2 kilometer, we maken behoorlijk gebruik van de auto. In geen tijd staan we voor de deur bij een appartement dat verhuurd wordt door een devote Amerikaan. We zien hem niet, maar wel de huishoudster, en een enorme verzameling godsdienstige boeken. Bovendien hangen zijn zwaar getoupeerde vrouw en dito kinderen her en der aan de muur.
We hebben de bovenverdieping van een gebouw dat eerst en vooral dienst doet als radiostation. Sunny FM zendt uit vanaf hier, en ze doen veel aan zending. Prayer is the key, zagen we al op een deur geplakt staan. Mogelijk dat de DJ nog al eens zijn sleutel vergeet.
Nog voor we goed en wel onze intrek hebben genomen, zit Timme met zijn neus in het Oude Testament: 1 CorinthiŽrs (15.33) "Maar laat u niets wijsmaken. Slechte vrienden bederven goede zeden."
In het Engels klint dat als: "Be not deceived: evil communications corrupt good manners." Anthony zit direkt bij hem en begint te preken dat het een aard heeft. Ik hoor hem opeens in stereo, hoe kan dat? In de zijkamer staat de radio aan, afgestemd op de benedenburen. Ik zet de radio iets harder. Je zou zweren dat dit een oude opname was van Steve Reich a la Come out, misschien wat vermengt met de beste sketches van Jim Jones. Ik ben zeer onder de indruk, en wou dat ik een cassettebandje bij me had.
Genoeg tijd verbeuzeld. Arnon moet nog wat geld pinnen en de internetaansluiting hier is nogal beperkt zodat we op zoek gaan naar kabels en een router. Al met al geen gemakkelijke opgave op zaterdagmiddag in hartje Accra. Mastercard wordt niet geaccepteerd in Ghana, zoals de reisgids reeds vermeldde. Voor de zekerheid rijden we toch nog een uur baatloos in de rondte, zodat we heel wat van de stad te zien krijgen.
De betere computerrandapparatuurwinkel is gelegen in de druktste straat van de wijk Osu. Ik ben niet erg technisch en zou alleen maar in de weg lopen. Ik verkies het zonnetje boven de airconditioning. De anderen staan een uur in de winkel voor de genoemde artikelen.
Er passeren en parkeren auto's dat het een lieve lust is. Het lawaai van de claxons wordt slechts overstemd door het constante gedreun van aggregaten die in de hele straat buiten elke tweede winkel zijn geplaatst. Je zit nooit verder dan 10 meter van zo'n ding. Ik tel ook heel veel taxi's en tro-tro's. Een tro-tro is alles wat geen bus of taxi is maar wel voor personenvervoer is ingericht. Hoewel... ingericht? Soms zie ik 15 man in een 6-persoonsbusje zitten. Soms ook iets meer. Deuren die niet meer open of dicht kunnen, zitten met draad en tape vastgeïmproviseerd.
De claxons zijn overigens geen teken van frustratie, ze dienen meer als aankondiging. Niet schrikken, ik ben het maar.
De kabels werken niet en de router maar voor de helft.
Een dichtbijgelegen Indisch restaurant is echter speciaal ingericht om ons dat allemaal te doen vergeten. We smullen als hongerige wolven. Arnon observeert ons en noteert alles in zijn schrijfblokje.


23 juni 2007 - Accra - Diner Dansant

Bij terugkeer in het appartement, inmiddels omgedoopt tot het Arnon Office, blijkt de radio nog aan te staan en gaat de dominee alweer tekeer. Of misschien is hij nog steeds bezig met dezelfde tirade. Hel en verdoemenis vliegen je om de oren, maar dan wel afgewisseld met zang en dans.
Opnieuw luister ik aandachtig naar de preek. Je zou hem zo geloven. Wat hij ook zegt, je zou alles gaan geloven. Deze man is heel erg goed in wat hij doet. Net voor ik me bij de benedenburen wil laten zegenen, brengt de eerste power-out van de week me terug naar de realiteit. (Ik zie het maar als een teken.) De laptops schijnen in het donker op de huiskamertafel als kaarsjes in december. Het lijkt wel kerst. Knus en sfeervol. Oja, we moesten nog een blog bijhouden.

De tijd vliegt en nog nauwelijks bekomen van het middagmaal, gaan we op zoek naar een avondmaal. We rijden langs de kust en besluiten te stoppen bij hotel Na-Palm. Ik hoor of lees nog al eens woorden verkeerd - zie ook gisteren - het bleek al ras het La-Palm hotel te zijn, wat me op slag geruststelde aangaande de verwachte kookkunsten.
De kookkunsten waren andermaal van buffette makelij, de lopende variant. Niets mis mee, vergis je niet, we aten voor de verandering weer uitstekend. Het begint eentonig te worden.
Het was eigenlijk nog vroeg toen we het fruithapje toe tot ons namen. Wat zouden we nog kunnen doen?
Het vallen van een Ghanese avond begint al om 6 uur, zomer of winter. Je knippert 2x met je ogen en het is donker. Om 10 uur derhalve, heb je het idee dat het al nacht is. Zeker als je je horloge op Ghanese tijd hebt gezet (lees: hebt afgedaan).

Aan de muur hing een prikkelende poster die kenbaar maakte dat je hier moest zijn voor avontuur, wilde dansnachten, en 'shaking of feathers'. George vroeg een ober naar de herkomst van de poster en naar de juiste interpretatie omtrent de veren en het schudden daarvan. Wie schudt wiens veren, waarmee, en wie was er verder nog uitgenodigd? We boften. Het betrof een cocktail lounge die gelegen was binnen de grenzen van dit hotel. Wat zeg je me nu? Zo dichtbij? Waar wachten we nog op?

Eerst liepen we er voorbij. We zagen wel een ruimte aan onze linkerhand maar dat kon het zeker niet zijn. Toen we een hoek verder tegen een muur aan liepen, keerden we terug en moesten constateren dat de lounge deze lounge was.
Er zaten 4 mensen waarvan 2 zeer waarschijnlijk 'working girls', er was een giga-videoscherm waarop een oude voetbalwedstrijd werd vertoond, er was knetterharde muziek en er waren ook nog cocktails. Ze hadden echt alles. Toch ontbrak er iets... wat was het... sfeer! Ook onze aanwezigheid kon daar niets aan veranderen. Niemand zou vanavond met zijn veren schudden, noch met die van een ander.
Enigszins verslagen keerden we per taxi (Mike was elders) en per omweg terug naar Arnon Office.

arnons blog

top