24 juni 2007 - Accra - Cursus

Op het bijgehouden blog schreef ik in Ghana op deze dag onder andere deel 3 van de cursus Ghana, die (na de eerdere delen Tijd en Verkeer) deze keer op ontdekkingstocht ging naar weer een ander kenmerkend aspect van het leven in Ghana.

Welkom bij deel 3 van onze cursus. Deze keer zullen we Ghanese Binnenhuisarchitectuur onder de loep nemen.
Het is niet alleen handig om te weten dat menig ingelijste foto of portret vaak net een centimeter onder de lichtknop hangt die je 's nacht in het pikkedonker op de tast hulpeloos aan het zoeken bent, maar dat de hele constructie ongetwijfeld boven een wankel tafeltje met vaas bevestigd is. De vaas zal uiteraard het enige object van werkelijke waarde zijn in het gehele huis.
Negeer geen tekens. De volgende ochtend, om je te herinneren aan je fout (of leerproces, zoals men dit eigenlijk moet noemen), zal de Binnenhuisarchitectuur je vanuit de vloerplanken begroeten middels enkele gisteren nog onzichtbare spijkers die verder overigens geen enkele functie lijken te vervullen.

Ik vroeg de huishoudster welke geldelijk vergoeding ik mocht voldoen voor mijn leerproces. Ze wist het niet. Ik legde een halve centimeter cedi's neer op de plaats waar de vaas had gestaan.
Arnon zat achter zijn laptop en typte dat de stukken er af vlogen. Hij had de laatste 2 dagen niet aflatend afkeurende opmerkingen en geluiden gemaakt als de laptops van Timme en mij op tafel kwamen. -Geen Apple !! Hoe haalden wij het in ons hoofd.
Hij had wat te verduren met ons. Toch zou vandaag het reisgezelschap veranderen van losse individuen in een hechte groep, een familie zelfs. Binnen een paar dagen waren we flink dichter bij elkaar gekomen.
Bij mij viel vandaag eindelijk het kwartje dat het voor Arnon natuurlijk net zo onzeker was geweest of de groep wel goed zou functioneren. We hadden elkaar wel 2 of 3 keer gezien, maar je weet pas of het klikt als je echt bij elkaar bent.

Deze ochtend zouden we om 8 uur vertrekken, Ghanese tijd. Om half negen was iedereen min of meer aangekleed, en om 9 uur waren Mike en Anthony er ook. Arnon was nog altijd wild aan het typen op zijn Apple. Een nieuwe roman die pas ver in 2008 het licht zal zien. (Nee, voorpremiere was uitgesloten.) We wilden hem niet storen. We rookten nog een sigaretje, namen nog een slok Pure Heaven, en rookten nog een sigaretje. Een half uurtje later keek hij op van zijn laptop, krabte op zijn hoofd, keek de kamer rond, keek op zijn horloge, en vroeg: -Waar wachten we eigenlijk op?


24 juni 2007 - Cape Coast - Castles

Vandaag bewogen wij ons een kleine 200 km per auto. Eerst westwaarts langs de kust naar Cape Coast, dan noord naar Obuasi. Het is dolle pret op een driebaansweg in Ghana. Inhaalregels zijn er niet. Je toetert om aan te geven dat je niet remt op kruispunten, dat is alles. Vandaag 4x Madonna's La isla Bonita langs horen komen.

Bij Cape Coast liggen twee eeuwenoude forten: Elmina Castle en Cape Point Castle. Ze staan op de werelderfgoedlijst van Unesco. We bezochten beide. Elmina was gebouwd door de Portugezen in 1482 en is 150 jaar in Portugese handen geweest. Daarna is het 200 jaar in Nederlandse handen geweest. En toen nog een goede eeuw in Engelse handen. In die tijd heeft heel wat goud langs deze plek het land verlaten. Toen de goudhandel afnam, nam de slavenhandel toe. Tientallen miljoenen Afrikanen zijn vooral via deze kust in doodskisten van schepen naar de Amerika's getransporteerd. Meer dan de helft heeft de reis niet overleefd.
(click image to open in new window)
De rondleiding stemt treurig. Toch leert de gids ons dat het de Ghanese inborst eigen is geen wraak te zoeken. Natuurlijk wordt de geschiedenis niet vergeten, maar je kunt de tijd nu eenmaal niet terugdraaien. Het waren jouw voorouders en het waren mijn voorouders, maar verder dan dat gaat het niet. Als we er maar van leren.
Hij prijst the Dutch om hun tactisch aanvalsplan bij het veroveren van het fort op de Portugezen. Ik had het idee dat the Dutch alleen maar goed wisten hoe je iemand in de rug moest aanvallen.
Juist een paar dagen geleden had ik in de trein naar Schiphol een verhaal van Herman Koch gelezen, waarvan de strekking was dat als je een oorlog wilt winnen, je je niet aan de regels moest houden. Een juiste gedachte, en nog altijd van toepassing.

De gids in Cape Point was helaas minder goed te verstaan, maar zijn verhaal werd vanzelf duidelijk door de rondleiding. De wachtruimtes c.q. dodencellen waren in dit fort nog iets efficienter opgezet. Langzaam werd je verder en verder gevoerd in het cellencomplex, totdat je uitkwam op het laatste stukje, net voor de aanlegplaats aan het water. Slechts één grote deur was er nog tussen jou en het schip, daarboven een bord: Point of No Return.


24 juni 2007 - Cape Coast - Dorothy

Om bij te komen van de gruwelverhalen nemen we plaats in een gezellig (wat zeg ik? ja, gezellig) doorzonrestaurantje vlak naast Cape Point Castle. Het beste van 500 jaar Europese overheersing staat op het menu, maar we prefereren de lokale rijstschotel, met daarnaast een ijskoud Star-bier.
Timme kan zijn ogen niet afhouden van één der bedienende dames. Arnon die deze week diverse malen voor koppelbaas speelt, vraagt of ze wil kennismaken. Ze geeft een verlegen hand. Haar naam is Dorothy. Arnon vraagt zelfs of ze wil meereizen met ons. Timme vraagt of haar tas een beer of een hond moet voorstellen. Dorothy gaat met Timme op de foto. Er worden telefoonnummers uitgewisseld.
Ze zal met haar moeder overleggen of het is toegestaan een paar dagen weg van huis te zijn. We zullen haar bellen als we morgen vanuit Obuasi terug zullen keren naar Accra.
Timme straalt. Dorothy lacht.

Precies op dat moment, alsof de zon zich manifesteert in geluid in plaats van licht, gaan aan de overkant van de straat de kerkdeuren open. Een hemels gezang vult hoofd en hart. We juichen en jubelen en vragen meteen de rekening. Het is nog een heel eind naar Obuasi.


24 juni 2007 - Obuasi - Lodge

We reden over wegen die meer en meer om onderhoud vroegen, maar Obusi ligt op de weg naar Kumasi, de op een na grootste stad van Ghana, dus echt slechte wegen hebben we niet gezien. Hoe verder van de kust verwijderd (van Dorothy verwijderd), hoe slechter het weer. Mike had alles onder controle. Hij gaf al dagen een uitstekende impressie van het zwijgzame opperhoofd Kakentoe ten beste, maar had misschien wel juist daardoor al zijn aandacht bij de weg.
In Obuasi meldden wij ons bij het heerlijke Anyinam Lodge Hotel. Een kleine ramp voor de journalist in ons, er was geen internet. Een poging in de stad een internetcafe te vinden mislukte.
Wel was er een menu. Geen lopend buffet ditmaal, maar een lopende ober. We wisten inmiddels dat alles goed smaakte, dus hadden geen moeite om het meest onbekende gerecht te kiezen. Het smaakte naar meer, maar ruimte ontbrak.
Timme en ik deelden opnieuw een kamer. Arnon had beslist dat wij de vader en moeder van het gezelschap waren. Arnon zelf vervulde de rol van zoon, George van oom, en Anthony deed het uitstekend als grootvader. Eén grote familie.
Timme zat te peinzen welk famililid Dorothy nu precies was, maar hij kwam niet tot een slotsom.
Ik zat te peinzen wat ik, behalve de airco, nog meer kon uitzetten om het lawaai in de kamer te doen ophouden, maar kwam er helaas niet achter.
Gezamelijk peinsden we of Anthony morgen op de deur zou durven kloppen om ons te wekken, mochten we door de wekker heen slapen. Ook daarover bleef het gissen. Gisteren had hij dat niet gedaan omdat hij ons niet wou storen in onze slaap. Daarmee verloor hij natuurlijk het hele concept van 'iemand wekken' uit het oog, maar we raakten toch al aardig gewend aan de Ghanese tijdsrekening.



(arnons blog had deze dag niets met Ghana te maken)

top