27 juni 2007 - Accra - Nkrumah revisited

Vannacht droomde ik van Arnon en zijn potloodstompjes. Het wordt nu echt hoog tijd om naar huis te gaan.
De laatste hele dag is wederom een zeer aangename. George maakte een goddelijk ontbijt voor ons (zoals het een godheid betaamt).
We weten inmiddels dat we Arnons zwijnen zijn en kunnen dus alle schijn laten varen. Hij leert ons dat alle zwijnen gelijk zijn maar sommige zwijnen meer gelijk zijn dan anderen. We trekken ons dit niet aan, we trekken slechts de conclusie dat hij zich nu ook onder de zwijnen schaart. Ja, het werd steeds gezellig en gemoedelijker. Het begon bijna op een vakantie te lijken.
Hij had meer wijze uitspraken. Zo liet hij weten: "Jongens, is het jullie niet opgevallen dat waar ik verschijn, de rouw verdwijnt."

Omdat Arnon een dag na de anderen was gearriveerd, had hij een bezoek aan het Kwame Nkrumah Memorial misgelopen. Dat gingen we nu inhalen. Met frisse moed in het warme weer lieten we ons nogmaals voorlichten over wat de grote leider had bewerkstelligd. Dat is, nogmaals, niet gering. Toch verveelde het me enigszins nog eens het verhaal te horen, een letterlijke kopie van vijf dagen eerder, en een letterlijke kopie van de bordjes aan de muren.



Aangenaam was wel dat we nogmaals Shirley konden bewonderen. Timme vroeg haar mee op de foto en ze stemde makkelijk toe. Ook telefoonnummers werden uitgewisseld, het begon een vast ritueel te worden. Tot Timme's grote spijt ging ze later deze dag niet op verdere uitnodiging in.


27 juni 2007 - Accra - Perscentrum revisited

Ook wippen we nog even bij de Arts Fair aan. Vijf dagen geleden hadden we beloofd terug te komen, maar dat was alleen maar om opdringerige verkopers op afstand te houden. Nu hadden we spijt van die belofte. Hoewel... het viel eigenlijk wel mee. Ik werd herkend en men wist dat ik reeds inkopen had gedaan. En Arnon rende zo snel tussen de kraampjes door dat niemand hem kon aanspreken. De anderen wachtten in de buurt van de cocosnotenkoopman om Arnon een zoete traktatie aan te bieden. Dat smaakte. Tijdens deze photo-shoot (zie foto's) passeert ons een Amerikaanse dame die ik tegen haar vriendin hoor zeggen dat ze het hele lijstje heeft afgewerkt. Ik kijk om en zie dat ze voor iedereen thuis souvenirs heeft gekocht. Ze torst vier tassen spontaan aangeschafte cadeau's naar de taxi.

Anthony zei vanmorgen onverwacht toestemming gekregen te hebben om een gesprek te hebben met een meneer van de New Patriotic Party. De NPP had eerder deze week laten weten geen tijd voor ons te hebben. Dit was een aangename wending.
Bij aankomst op het hoofdkantoor bleek echter dat we het toch weer geheel verkeerd hadden begrepen. Meneer Ohene-Ntow (general secretary) stond op het punt om naar een meeting te vertrekken.
Hij verzekerde ons nog wel zeer zeker de verkiezingen van volgend jaar te zullen winnen. We probeerden niet al te moedeloos te ogen.

Dan naar het Perscentrum, waar we wèl met open armen worden ontvangen. Mr. Bright is buiten de deur, maar Mr. Monney zit buiten de deur en ontvangt ons voor een hartelijk en open gesprek in de buitenlucht. Ik probeer een Malta, een produkt van Guinness, erg zoet, zonder alcohol. Schijnt buiten Afrika niet bekend te zijn. Best lekker.
Mr. Monney bespreekt de grenzen van de persvrijheid in Ghana. Het is duidelijk beter gesteld dan in de rest van Afrika, maar voor Nederlandse begrippen is het nog wat krapjes.
Wat vooral steekt is dat de NPP grote invloed heeft op de (slechtbetaalde) journalisten en hun werkgevers. Goed, je mag schrijven dat dit of dat niet deugt, maar dan heb je kans dat het wat langer duurt voordat je een bepaalde vergunning krijgt.
Je mag op de radio zeggen dat dit of dat niet deugt, maar dan heb je kans dat je volgende maand naar een frequentie verhuisd die door weinigen is te ontvangen. Kleine gemenigheden.
Ghana is a listening nation. Ruim 95% van de bevolking luistert naar de radio. Veel meer dan er tv kijken of een krant lezen.


27 juni 2007 - Accra - Het Laatste Avondmaal

Het Laatste Avondmaal wordt genoten in Libanees restaurant Aladen. Heel chique.
We nemen op aanraden van de gastheer, een liefhebber van de Libanese keuken, allemaal kleine gerechten en delen die met elkaar. Een Libanese wijn moet even een glas tot zijn recht komen, maar dan smaakt hij uitstekend.
Timme's oog valt op de lamstestikels, die hij even later lekkerbekkend naar binnen zuigt. Ik proef gerechten die ik niet kende, helaas ook niet meer bij naam weet, maar die allemaal van hoge kwaliteit zijn. De ballen durf ik niet aan, daar ga ik raar van dromen, meen ik.
Tijd voor speeches. Timme bijt het spits af. Staand oreert hij emotioneel hoe hij de aanloop tot de reis en de gebeurtenissen van de afgelopen week heeft ervaren. Dan verexcuseert hij zich even om naar het toilet te gaan. Met rode ogen zit hij terug aan de dis.
Anthony belicht vooral de spirituele kant van de reis, de ervaringen met elkaar. De naam van de Schepper valt elke halve zin; toch was het Anthony zelf die voor ons de grootste regelneef is geweest.
Mike heeft het naar zijn zin gehad. Hij is kort van stof.
George vertelt hoe wondelijk het allemaal voor hem geweest is. Zo zit je in een postkamer in Amsterdam, zo sta je met Neerlands grootste schrijver samen door een rietje uit een cocosnoot te lurken.
Zelf weet ik niet veel beters dan iedereen heel hartelijk bedanken, en te zeggen dat het mijzelf misschien nog wel het meest verbaasd heeft, geen groepsmens van nature - en dat is zeer zachtjes uitgedrukt, dat ik het zo geweldig heb kunnen vinden in dit bonte gezelschap. Ik wil met een toast besluiten, maar hoho!... Arnon gaat ook nog speechen. Geeft niks, ik druk de toast er toch vast door, want ik heb een enorme dorst.
Arnon bedankt ook de groep, en zegt dat hij, tegen zijn oorspronkelijke verwachting in, een echte band heeft voelen ontstaan. Hij is daar kennelijk wat huiverig voor. Het is waar, als familiairiteit om zou kunnen slaan in studentengelal is het tijd om 'de familie te ontbinden'. Dat punt kwam nog niet in zicht maar toch is het goede timing dat we morgen elk ons weegs gaan.
We toasten nog wat, en we toasten nog een keer. Een fles Arak verschijnt en we toasten een laatste maal. Een uitstekend beluit van een uitstekende week.

arnons blog 1           arnons blog 2

top