28 juni 2007 - Accra - Cencor

Opstaan in Accra om 9 uur is uitslapen. Het leven is al 3 uur geleden begonnen. Dat op de laatste dag te bedenken is nakaarten. Vol goede moed ademen we de nieuwe dag met volle teugen in. De slaap werd bemoeilijkt door het lawaai van de airconditioning, maar de genoten versnaperingen maakten dat weer gemakkelijker. Het leven bestaat uit dingen voor je uitschuiven.
Zoniet heer Arnon, die vat de koe bij de horens. Hij heeft net te horen gekregen dat Timme een leuke zus heeft en zit 1,2,3 achter de computer, sorry de Apple, om haar een huwelijksaanzoek te doen. Ouderwets - of om zich bij voorbaat in te dekken - vraagt hij eerst toestemming aan Timme's vader. Wij hopen op een 'wordt vervolgd', maar aangezien ze nog minderjarig is, zou hooguit heer Arnon zelf worden vervolgd.

Er wordt me gevraagd of ik heb overgegeven. Nee, natuurlijk niet, maar ik heb wel gek gedroomd. Over het afscheidsconcert van BZN met tal van speciale gasten. Ze speelden alleen maar ruige nummers. Het betekent vast iets, maar vraag me niet wat.
Arnon Office, good morning. Daar is Anthony. Hij heeft nog één laatste afspraak voor ons gemaakt. Oud Lt.Gen. Arnold Quainoo diende (en was bevelvoerder) in diverse VN acties op het continent Afrika. Hij heeft genoeg gezien en meegemaakt en doet nu iets anders, iets wat enigszins in het verlengde ligt. Hij is oprichter van het Centre for Conflict Resolution. Terecht stelt hij dat conflicten niet zijn te voorkomen, maar het Cencor wil mensen leren hoe ze daarmee om zouden moeten gaan.
Zijn goede bedoelingen ten spijt heeft hij in de laatste 10 jaar niet meer dan een handvol fondsen weten aan te boren. Hij heeft een groot hart, en dito aandoening. Hij puft en zucht, en vertelt met spijt hoe hij gepasseerd is door de lobby van/voor Kofi Annan als secretaris-generaal van de VN. Cencor bestaat eigenlijk maar uitéén man, zijn liefhebbende vrouw, en een secretaresse. Het is een beetje zielig. Het is jammer, maar ik geloof niet dat er ooit iets terecht zal komen van zijn plannen.
Hij spreekt de troepen toe voor het slapengaan. Hij droomt van orde en gezag. Onder zijn bevel zal dit of dat niet gebeuren. Maar het is een droom. Een droom die 's morgens weer uit elkaar spat. Hij bladert in een vergeeld fotoboek om zijn wervingstriomfen wat gestalte te geven. Kijk, de minister uit Nederland was er zelfs bij, tien jaar geleden, kom hoe heette hij ook alweer?...


28 juni 2007 - Accra - Kotoka Airport

Ons leven was niet wezenlijk veranderd na het bezoek aan Cencor. Toch hadden we wel behoorlijk trek gekregen. Op naar het laatste lopend buffet van de week. Arnon begon ons meer en meer als zijn slaven te behandelen en besloot dat Timme of ik niet mocht lunchen, we moesten zelf maar uitmaken wie. Timme wist zo gauw niets te zeggen, maar zijn buik sprak buik. Ik offerde me op. Om echter Arnon zelf eens te testen op omkoopbaarheid bood ik hem de 10 euro aan van eerder deze week, in ruil voor voedsel. Hij hapte onmiddellijk en ik hapte in een heerlijk stuk vis.

Het is handig dat je op het vliegveld al uren van te voren kunt inchecken, als het nog rustig is. Daarna zouden we weer teruggaan naar de stad. We passeerden de enorme sloppenwijk in het centrum van Accra. Tienduizenden hadden hier een schamel bestaan. De rest van de stad is natuurlijk ook niet rijk, maar dit gedeelte was ronduit arm.
We passeren het nogmaals als we terugrijden naar ons eerste hotel om daar de tijd te doden met versnaperingen naast het zwembad, met live muziek.
Timme leek onder invloed van Anthony deze week de Heer gevonden te hebben. Misschien ook niet. Misschien kende hij de bijbel gewoon niet zo goed en wilde hij eens weten wat er geschreven stond. Zeker is echter dat hij een aanschaf deed bij een straatventer die er niet om loog. Een portert van de Here zelf! Anthony glunderde en voelde het als een overwinning. George was praktischer en wist eerst nog een dollar of twee af te dingen.
Aan de rand van het zwembad zegden we gedag aan de vogels, de bomen en het Star-bier. Een lokale band speelde nummers van Osibisa, Ghana's glorie. De nummers klinken na 40 jaar nog steeds als muziek in de oren.


28/29 juni 2007 - Accra - Schiphol

Op het vliegveld verloopt alles rustig. Het is ook veel te heet om iets anders te doen dan rustig te bljven zitten. Arnon schrijft verder aan zijn boek. Timme gooit iets over zijn tas en gaat het schoonmaken. Ik zoek vergeefs naar een laatste rookplek. George koopt nog iets voor thuis. Zo zijn we allemaal bezig. Voorbij de douane is er weer een wachtruimte waar we nog even moeten... wachten, ja. Wat moet je anders in een wachtruimte? Van tijd tot tijd worden er volkomen onverstaanbare mededelingen gedaan per luidspreker. Arnon en ik menen zelfs te horen dat mensen voorrang hebben "with children and H.I.V.". Ik ben blij dat ik niet de enige ben die dit verstaat, maar ook vind ik het een ietwat verontrustend bericht. Bij nader gehoor blijkt het toch te gaan om mensen "with children and wheelchairs".
De zeer hartelijke en welgeïnformeerde Mr. Asiedu Nketiah van het NDC staat opeens naast ons! We begroeten hem hartelijk, maar zijn wat huiverig om hem te vragen wat hij in Amsterdam gaat doen. Straks geeft hij weer een antwoord van anderhalf uur, en dat zou nu even slecht uitkomen.
In het vliegtuig heerst wat ingehouden woede als een stewardess een nat doekje op een boek van W.F.Hermans laat vallen dat Timme aan het lezen is. Met veel excuses en souvenirs wordt de zaak in den minne geschikt. De dame in kwestie blijft telkens terugkomen en de gesprekken worden geanimeerder.
Iets voor de landing blijkt dat de aanwezigheid van Arnon een gangpad ernaast waarschijnlijk een rol heeft gespeeld in de serie bisnummertjes.
"We zagen u al binnenkomen en ik zei al tegen mijn collega: In het echt is hij veel kleiner, en ook helemaal niet arrogant."

We worden verwelkomd door de ouders van Timme en de vrouw van George. Met gemengde gevoelens staan we na te praten: enerzijds hebben we dorst, anderzijds hebben we trek.
Timme's vader vraagt wat elke liefhebbende ouder als eerste zou vragen na terugkomst van een week Ghana met Arnon Grunberg: "En... ben je misbruikt?"
Het ritueel is verder bekend. De een na de ander neemt afscheid. George terug bij Peggy, ik ga terug naar Hannie, Timme terug bij ouders in Bodegraven. Arnon pakt het vliegtuig naar Londen en gaat door naar New York. Binnenkort passeert hij Schiphol weer als hij in een klein Duits plaatsje 2 weken undercover als kamermeisje (?) zal gaan werken. Een experiment. Om over te schrijven.
Mogelijk waren Timme en ik ook zijn experiment. Om over te schrijven. Zo voelde dat echter niet. We bevonden ons in de gelukkige positie om in gezelschap van Neerlands beste schrijver te verkeren in den vreemde. En daar over te schrijven.
Dat deden we met heel veel plezier en genoegen.

arnons blog

top