« Sjoelen | Home | Benengedoe »

Mozaiek-Ziek

20 11 07 - 19:22 Eens maakte ik mozaieken, nog niet zo lang geleden. Ik mozaiekte alles wat los en vast zat. Ik mozaiekte dat de stukken er af vlogen. Dat was jammer, want dan moest ik die er weer opnieuw opplakken. Toen mozaiekte ik wat rustiger. Dat ging beter.
Toen mozaiekte ik een hele tijd niet meer. Als ik nu nog 1 keer mozaieken als werkwoord gebruik, hoek ik mezelf neer.

Wat ging er mis? Een jaar geleden was ik met een werk bezig dat het grootste was wat ik ooit had ondernomen. Een plaat hout van 50x60 cm waarop ik een impressie gaf van de toen recentelijk bezochte Sagrada Familia, te weten:
1 glas-in-lood-raam, nauwkeurig nagemaakt van een echte;
2 niet even lange torens, van die kenmerkende, niet te missen;
1 druiventoren, zoals die alleen bovenop de 'Sagrada' te zien zijn.
Samen zou dat er dan ongeveer zo uit moeten komen te zien...

Ik maakte een opzet, ik koos de kleuren, kocht en sjouwde me gek bij de mozaiekwinkel (....nee nee, dat was geen werkwoord....), en begon aan de puzzel van ik geloof zo'n 550 stukjes. (Het precieze aantal weet ik niet, ik raak steeds de tel kwijt.)
Het werk verliep moeizaam, ik was misschien te precies. Maar na iedere week keek ik met voldoening terug op wat ik opgeschoten was. Ik gebruikte wat Spaanse tegeltjes om het wat authenticiteit mee te geven. Hopla, ik draaide mijn hand er niet voor om. Na een kleine 3 maanden was het af. Ik had een achtergrond gemaakt die flarden lucht of iets moesten voorstellen, en om dat te verduidelijken dacht ik de voegkleur daar aan aan te passen. De voeg op de voorstelling zou zwart en grijs worden, de voeg op de achtergrond licht(lucht)blauw. Ten einde dat te bereiken, kun je het mengen met wat kleurstof, te verkrijgen in de mozaiekwinkel. De kleurstof lijkt geheel vloeibaar, maar in feite bestaat het uit ontzichtbaar kleine balletjes verf die openbreken als ze worden aangeraakt. Of worden vermengd. Of met enige kracht in de te voegen voegen worden gesmeerd.

Ik nam een weinig kleurstof en mengde dat in een bakje wit voegsel. Het wit bleef witter dat mijn pasgewassen overhemd. Ik nam iets meer dan een beetje, en constateerde enigermate van aanpassing naar het beoogde doel. Omdat de felheid na opdroging vaak iets afneemt, nam ik nog een klein beetje kleurstof. Het was eigenlijk nog altijd niet wat ik wilde, maar ik hield het erbij en begon met het voegwerk. Ik smeerde en voegde, ik floot en ik neuriede.
Ik kan het nog spannender maken, maar u heeft allang gezien waar dit naartoe gaat. De kleurstof begon pas echt te mengen (de balletjes sprongen open) toen ik druk voegende was. Toen pas werd duidelijk dat ik een veel te grote dosis had gebruikt. Ik schudde mijn hoofd, knipperde met mijn ogen, en zei iets waardoor we nu nog altijd ruzie hebben met de buren van 275. En wij wonen zelf op 45 dus kun je nagaan!
Ik had de Heilige Kerk naar fucking Smurfenland verplaatst. Het was knalblauw. Ook de afgeplakte zwarte voeg hield op veel plekken geen stand. Het was een ramp, een mislukking. 3 maanden werk naar de haaien. Ik wilde emigreren.

Ik heb me sindsdien bijna niet meer bemoeid met de duistere wereld van de tegelzetterij. Soms wilde ik wel, maar werd tegengehouden door de gedachte aan het mislukte werk. Een nieuw werk zou ik nooit kunnen beginnen, zolang dit in de weg zat. Enkele dagen geleden besloot ik om het dan eindelijk maar weer te pakken en het proberen te herstellen. Dat is niet geheel gelukt, maar het resultaat is aanzienlijk beter dan hoe het was. Van af nu kan ik weer, mag ik weer en zal ik weer gaan mozaieken.

Au!