« De Wereld van Witte d… | Home | High Tea »

Jij Hier?!

20 09 09 - 01:00 In de niet aflatende reeks van festivals is het fenoneem "Popronde" natuurlijk bij iedereen bekend, de jaarlijks terugkerende presentatie van kleine bands in kleine zalen en café's. Voor de verandering was ik weer eens de enige die het niet kende. Gisteren kreeg ik een spoedcursus van Mevrouw Diva en vrienden.
De pop was alom, de ronde was niet meer dan een halve straat, of nog niet eens zo lang. Van de 16 geprogrammeerde bands hebben we er 4 gezien, in 3 café's, alle op de Nieuwe Binnenweg. Achteraf bezien is dat toch eigenlijk nog een hele prestatie, wanneer je bedenkt dat de alcoholinname altijd sneller gaat als je met meer mensen bent. De bestellingen volgen elkaar in veel hoger tempo op dan wanneer je slechts met twee bent. Nog voordat ik Mevrouw Diva en vrienden had gevonden werd ik vol op de mond begroet door Lady C. die met huisgenoot ook een Popronde maakte. Jij hier?!
Er werd gedanst op muziek van EinsteinBarbie. Ieder nummer klonk beter dan het vorige. Jammer dat bijna alle nummers een zwaar gekunsteld kunstacademie-einde hadden, maar de zangeres maakte dat goed door een bolletjesjurk te dragen. Dames met een bolletjesjurk kun je nu eenmaal alles vergeven, zeker wanneer ze na afloop van een optreden door de zaal lopen om lolly's uit te delen aan het publiek.
Supercity tacklede het probleem van de kunstacademie-eindes op geheel andere wijze: ze begonnen gewoon een volgend nummer te spelen als het vorige nog bezig was. Ondertussen vermengde groep "Diva" zich met groep "Lady C." en wist ik niet meer met wie ik uit was. Dat maakte ik goed door voor iedereen wat te bestellen.

Het duurt altijd een flinke tijd voordat een flinke groep zich in beweging zet, maar dra waren wij op weg naar twee hoeken verderop, alwaar juist Kitty Got Sued de instrumenten op het podium opstelde. Wij stelden ons op, als echte veteranen, in nabijheid van de bar. Het is altijd belangrijk om je plek te weten en goed positie te kiezen. Tussen het podium en de bar in danste een jongeman van elastisch allooi, met oog voor de band en oor voor de muziek, alsmede oog voor zijn vriendin, oog voor vast te leggen fotogenieke concertmomenten, en oog voor mij. Voor mij? Dat kwam dan waarschijnlijk - realiseerde ik me na enige tijd - omdat ik op mijn beurt hem ook steeds in de gaten hield. Bloeide er iets moois? Zeker niet, maar ik meende hem te (her)kennen. Die mening bleek een juiste, het was de inmiddels belachelijk groot opgegroeide zoon ener late-jeugd-vriend, die ik als pasgeborene nog door de huiskamer had zien rollen. Jij hier?!
Laten we hem voor het gemak Levensgenieter Acid noemen. Vriendelijkheden werden uitgewisseld. De halve bar bestond inmiddels uit mensen die ik kende. Het was ook weer tijd om versnaperingen uit te wisselen. Keuzes keuzes keuzes...

Buiten rookten we sigaretten, gezeten aan tafeltjes die beschilderd waren als elpee-hoezen van o.a. New Order, Ramones, Beatles en Sex Pistols. Aan de Ramones-tafel besloot ik dat ik vanavond van het leven hield en van iedereen die daar iets mee te maken had. Wat ik daar precies mee bedoelde was mijzelf even onduidelijk als de anderen. Ook een nieuwe bestelling bracht geen enkele klaarheid in de zaak.
Het gerucht ging dat er verderop, of eigenlijk terug, op de Binnenweg zodadelijk nog een heel goede band zou beginnen te spelen, iets wat na raadplegen van het programma kon worden beaamd. De te overbruggen afstand was ongeveer 300 meter maar na een kwartier waren we reeds gearriveerd. Door alom doorgevoerd rookbeleid stond ik ook hier weer meer buiten dan binnen. Ik gaf ongevraagd vuurtjes aan diverse dames die op wilden steken, zo ook aan Ella Bandita. Jij hier?!
Ex-Riplet Ryanne woont 'hier' zo'n beetje dus echt gek is het niet om haar 'hier' tegen te komen. Ik complimenteerde haar om haar optreden op Lowlands wat mijns inziens door veel mensen achteraf beter gevonden werd dan vooraf werd verwacht. Een compliment dat me slechts op een vloek of zeven kwam te staan, kortom: ze was in vorm, maar nog vrij mild voor haar doen. Opeens kwam Levensgenieter Acid weer voorbij stuiteren, we begroetten elkaar nogmaals alsof we elkaar al jaren niet gezien hadden.
Ik was inmiddels zo gewend geraakt aan het tegen het lijf lopen van bekende en minder bekende mensen dat ik me vanzelf ook zo ging gedragen bij mensen die ik helemaal niet kende. Ik deed dat kennelijk met voldoende overtuiging om nog een paar hyves-adressen te collecteren ook. Eens kijken of ik morgen nog de gezichten bij de namen zou weten.
Groep "Diva + C." begon te verbrokkelen. Ik voelde zelf dat ik ook begon te verbrokkelen en maakte mij langzaam uit de voeten, langzaam genoeg om de laatste metro te missen. Op weg naar huis lopend, groette ik nog diverse mensen alsof ik ze al jaren kende. Sommigen staken een hand op, andere keken wat verbaasd. Voor de flat, in de spiegeling van de deur zag ik mezelf de sleutel in het slot steken. Ik keek op en reageerde met een enthousiast: Hey... ik hier?!