« Wat Zullen We Drinken… | Home | De Dame Met Gitaar Zo… »

Bad

29 09 09 - 23:27 Voor de derde keer vandaag lig ik in bad. Zolang ik in bad lig, voel ik me iets minder belabberd dan daarbuiten, wat vast te maken zal hebben met de binnen de perken blijvende temperatuursschommelingen. Ik kan me zelfs enigszins concentreren, zolang niemand me vraagt waarop. Straks moet ik weer uit bad, ik kijk er nu al tegenop. Onmiddellijk beginnen dan de rillingen. En halverwege shirt en broek begint het zweten.
Vandaag is geen goede dag. Halverwege de middag ben ik van kantoor naar huis gegaan. Ik had geen idee meer wat ik aan het doen was. Ik maakte denk ik ook tamelijk akelige geluiden. Om drie uur rookte ik pas mijn derde sigaret van de dag, een zeker bewijs dat ik niet in orde was.
Het is naar omstandigheden prettig om in bad te liggen, maar de omstandigheden zijn niet prettig. Diverse mensen hebben mij net afgeraden morgen te gaan werken. Ik twijfel nog. Op dit moment zou ik me goed genoeg voelen om nuttig werk te verrichten. Het vervelende is dat ik morgenochtend niet in bad voor de computer kan zitten.

Zolang ik in bad zit loopt het snot niet uit mijn ogen. Althans, in bad merk je dat niet zo.

Anne en Lynn waren hier gisteren en eergisteren (overigens niet in die volgorde), maar ik heb ze overdag natuurlijk niet kunnen zien. De nichtjes zijn al helemaal gewend hier te logeren. Andermaal hebben ze 's nachts geen kik gegeven, doorgeslapen van acht tot zeven. Voor het slapen gaan moest ome Lutek nog een boekje voorlezen. Anne kwam met het boekje van Abraham en baby Isaac aangelopen, maar ik zag dat er gelukkig ook een Nijntje Pluis was meegegeven. Prikkeling van de fantasie is zeer aan te raden, maar als het even kan probeer ik de realiteit niet te veel uit het oog te verliezen.
Voorlezen valt nog helemaal niet mee. Je moet de intonatie goed in de gaten houden, de klemtonen zo verdelen dat de gesproken zinnen begrijpelijk zijn, en als de mogelijkheid zich aandient (of als iemands aandacht verslapt) moet je er direct voor zorgen de jonge toehoorders in het verhaal te betrekken. En vooral geen stem opzetten die niet van jezelf is. Je mag kinderen als kinderen behandelen maar niet als idioten.

Ik hoop dat ik de nichtjes niet heb aangestoken, dat ze geen gekke dromen krijgen, niet met een hoofd vol watten tegen deuren aanlopen. Ik weet nog dat ik vroeger wel eens een akelige droom had, of misschien was het geen droom. Een soort hallucinatie, als ik probeerde in slaap te vallen. Een ruis, een enorme ruis, een white noise, steeds harder. Met bijpassend beeld. Ik zag de kamer niet meer, het raam was weg, ik zag ruis, steeds dichterbij. Ik wist dat het niet echt was, maar het ging niet weg. Uiteindelijk begon ik te huilen. Werd ik wakker? Volgens mij niet, maar het is te lang geleden om het nog zeker te kunnen weten.
Als ik wakker word is het water koud.