Tandarts II + III
07 12 09 - 23:19 Een vervolgafspraak gevolgd door een vervolgafspraak. Het lijkt alsof, wanneer je eenmaal bij een tandarts naar binnen loopt, je er niet meer wegkomt. Oorspronkelijk zou ik niet zo snel opnieuw op bezoek gaan maar de tandarts belde vorige week... ze hadden nog een gaatje !En nog één, deze week !
(grappen zijn hier overbodig)
Ik werd hartelijk ontvangen door een collega van de collega van de vorige keer. (In die termen sprak deze collega namelijk de hele tijd.) "Collega Jansen beweert dus dat u paradontitodeledokus heeft. Hmmmm... ik wil hem graag geloven..." ...het bleef een tijdje stil... "maar ik denk dat u het niet heeft."
De para-behandeling die mij reeds in tweevoud in het vooruitzicht was gesteld werd daarom gewijzigd in een 'gewone' afspraak met de mondhygiëniste, in tweevoud. Dat was dat, dat was voor de toekomst. Nu mocht ik gaan liggen, wat ik al deed. Oh, ik mocht nog iets verder gaan liggen. De stoel bleek een hoek van meer dan 90 graden te kunnen maken. Misschien was dat echt nodig, of misschien wilde hij gewoon de mogelijkheden van zo'n moderne stoel tonen. Het had geen tijd om indruk op me te maken, hij ging al aan het werk.
De man was niet minder dan vakkundig. Nimmer heb ik na een behandeling zo weinig verschil gevoeld aan mijn gebit als voor de behandeling. Doorgaans heb je, al in het gunstigste geval, het idee dat je iemand anders' gebit hebt meegekregen, en zijn je kaken bont en blauw. Niets van dat alles, deze keer, zij het dat ik pas 5 uur later echt kon vergelijken omdat de verdoving nogal heftig was geweest.
Diezelfde avond werd ik verkouden. Wat was hier aan de hand? Gewoonlijk word je zo verkouden: Je voelt iets aan je neus, dan wordt je hoofd wat warm en duizelig, je gaat meer en meer niezen en snuiten, en als afsluiter krijg je het aan je keel. Als de eerste verschijnselen verdwenen zijn, heb je tot slot nog enkele dagen een dikke keel.
Ditmaal had ik een uur achterover gelegen in een moderne tandartsstoel, mijn keel was vol met gruis gelopen, en mijn lichaam zal gedacht hebben dat ik verkouden moest worden. De volgorde was precies andersom dan normaal. Werkelijk een zeer merkwaardige geschiedenis.
- - -
Heden mocht ik nogmaals aantreden. Als ik van te voren mijn tanden niet zou hebben gepoetst was ik op tijd geweest. De baliedame keek me streng aan. Je weet hoe mensen je soms zo streng en verwijtend van over hun bril aan kunnen kijken. Nou, deze baliedame had niet eens een bril, zó streng keek ze me aan. Haar rechterhand, die toevallig nu aan haar linkerhand stond, keek me verontschuldigend aan. Genoeg om me mijn mond open te durven laten doen. "Ik heb het precies kwart vóór," zei ik. Nu zette de baliedame wèl haar bril op! Ik deinsde achteruit. "U bent te laat!" Het was duidelijk dat ze geen tegenspraak duldde. Gelukkig was de mondhygiëniste nog bezig met de vorige patiënt. Ik mocht wachten.
Had ik maar langer mogen wachten, of was ik maar echt goed te laat geweest, 30 minuten in plaats van 30 seconden.
De nieuwe vorm van reinigen is zoutstralen. Dat is niet fijn. Ik kreeg een soort scheikundebril op, eentje zonder onderkant.
Dit zal ik herhalen, de beschermingsbril had geen onderkant! Dat betekent dus dat wanneer de straal niet tegen mijn tong aankwam (mijn keel liep vol), niet tegen mijn lippen aankwam (mijn gezicht is nu als tartaar) en ook niet mijn neus werd ingespoten (inderdaad, ademhalen was kennelijk niet langer prioriteit) zo via de binnenkant van de bril in mijn ogen terechtkwam.
Daarna werd een groot uitgevallen diamandslijper tussen mijn tanden gestoken en goed heen en weer geragd. "Alle vlees is als gras", ging het door mij heen, terwijl de slijper tot vier maal toe in mijn tandvlees hakte. Toen de slijper eindelijk een keer vastliep stak ik mijn hand op ten teken dat ik er genoeg van had. Ze ging dan maar 'met de hand' verder. De vleeshaak boorde zich diep tussen mijn tanden. Daar waar geen plaats was, werd plaats gemaakt. Ik vroeg me af of ze niet beter maar meteen een nijptang kon pakken als ze mijn gebit wilde lichten.
Zo was ze al een half uurtje gezellig bezig toen ze plots uit het niets opmerkte dat het toch wel heel erg meeviel met dat tandsteen van me. Ik was met stomheid geslagen. Er wilde me niets te binnen schieten. Nu... nu ja... nu vraag ik mij af wat ik daar dan in de eerste plaats in die stoel deed, maar vanmiddag niet. De toon waarop ze het zei was ook merkwaardig: Het was alsof ze mij er op aansprak.
- - -
Dilemma.
In één week tijd heb ik zowel de beste als de slechtste behandeling ooit gehad, van respectievelijk een tandarts en een mondhygiëniste. Ik had mondhygiënistes al niet erg hoog zitten, maar deze heeft de sector wel erg veel kwaad gedaan. Wat moet ik doen... de verzekering opzeggen of niet?
Ik ben er nog niet uit.
Trackback link:Zet Javascript aan om een Trackback URL te genereren